Elpueblo unido jamas será vencido!

Σάββατο, 12 Νοεμβρίου 2016


Ισημερινός: το πολιτικό θάρρος να πεις όχι στο χρέος και το ΔΝΤ

του Guillaume BEAULANDE


Στις 14 Δεκεμβρίου 2008, ο πρόεδρος του Εκουαδόρ Ραφαέλ Κορέα, έπαιρνε την απλή και σταθερή απόφαση να σταματήσει την πληρωμή του «μη νομιμοποιημένου» δημόσιου χρέους και να αναστείλει την αποπληρωμή των χρεογράφων.




Επιστροφή σε μια πολιτική, κοινωνική και οικονομική επιτυχία.

Ο Ραφαέλ Κορέα ανακοίνωνε ένα σχέδιο αναδιάρθρωσης και τον έλεγχο του δημόσιου χρέους για το ξεχώρισμα του «νομιμοποιημένου» (το μέρος που χρησιμοποιείται προς το συμφέρον του λαού), του «μη νομιμοποιημένου» (διάσωση των ιδιωτικών τραπεζών και από παράνομες συμβάσεις χρέους), και του «απεχθούς» (χρέη που συνάπτονται από δικτατορικά καθεστώτα εις βάρος του συμφέροντος του λαού).
Η εκτελεστική εξουσία είχε πράγματι αποφασίσει το 2007 να συσταθεί μια εξεταστική επιτροπή για τον έλεγχο του χρέους κατά την περίοδο 1976-2006 στην οποία πήραν μέρος Ευρωπαίοι εμπειρογνώμονες, όπως ο Eric Toussaint της Επιτροπής για τη Διαγραφή του Χρέους του Τρίτου Κόσμου (CADTM).

Ο πρόεδρος του Εκουαδόρ δήλωσε ότι δεν θα πλήρωνε το μερίδιο του χρέους που λογιζόταν ως μη νομιμοποιημένο. Το ποσοστό αυτό εκτιμήθηκε στο 70% του συνολικού χρέους. Σημαντικό σημείο αυτής της προσέγγισης είναι ότι το 95% των πιστωτών του Εκουαδόρ (ΔΝΤ, τράπεζες και άλλα θεσμικά ταμεία) αποδέχθηκαν αυτή την απόφαση!
Χρησιμοποιώντας το εργαλείο του ελέγχου του χρέους και χάρη μιας λαϊκής κινητοποίησης που έφτανε σε παροξυσμό στο Εκουαδόρ, ο Κορέα ήταν σε θέση να παρουσιάσει την αναγκαία ισορροπία δυνάμεων που απαιτείται για να δεχθεί η οικονομική ολιγαρχία ότι αυτό το μέρος του χρέους δεν άνηκε στον λαό. Και συνεπώς δεν έπρεπε να το πληρώσει ο τελευταίος!

Αυτό αποτέλεσε αποφασιστικό ορόσημο στην πολιτική ιστορία της χώρας και έκλεισε εν μέρει τον φαύλο κύκλο του χρέους: η οικονομική αιμορραγία, η μείωση των δημόσιων δαπανών που περιόριζε κάθε δυνατότητα ανάκαμψης, και προκαλούσε σκανδαλώδη αύξηση των τόκων και προπαντός την απώλεια της κυριαρχίας του λαού του Εκουαδόρ, που παρέμεινε για δεκαετίες κάτω από την κηδεμονία του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας.
Όλες οι κυβερνήσεις μετά τον Guillermo Lara (1972-1976) είχαν εφαρμόσει κατά γράμμα τα φορολογικά μέτρα λιτότητας που επιβάλλονταν από τους διεθνείς χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς (ΔΝΤ και Παγκόσμια Τράπεζα).
Κακό του κεφαλιού τους!

Η μη πληρωμή του χρέους που αποφάσισε με θάρρος ο Ραφαέλ Κορέα επέτρεψε στο Εκουαδόρ να εξοικονομήσει περίπου 7 δισεκατομμύρια δολάρια, που επενδύθηκαν στην υγεία, την εκπαίδευση και άλλες μορφές κοινωνικών δαπανών. Επιπλέον, το μερίδιο του κρατικού προϋπολογισμού για την αποπληρωμή του χρέους πέρασε από το 32% στο 15% και αυτό για τις κοινωνικές δαπάνες από 12 σε 25%. Περαιτέρω η ανάπτυξη ήταν κατά μέσο όρο 4% από το 2006, γεγονός που επέτρεψε την χρηματοδότηση της αύξησης των μισθών και συντάξεων.

Τον Μάιο του 2010, ο Ισημερινός Πρόεδρος συναντήθηκε με τον Έλληνα ομόλογό του Γεώργιο Παπανδρέου.
 Ο Ραφαέλ Κορέα τον συμβούλευσε να μην πληρώσει το χρέος ... μάταια. Του εξήγησε με απλά λόγια και με την κοινή λογική, την οικονομική λογική του καπιταλισμού:
«Έπεσες, μου πληρώνεις περισσότερο και πιο ακριβά, αλλά όχι για την ανάπτυξη, σε «σηκώνω» και βλέπουμε». Επανέλαβε την ίδια συμβουλή στις 8 Οκτώβριου προς τις ευρωπαϊκές χώρες που επλήγησαν από την ιερή και απαραβίαστη « κρίση του χρέους» που δεν είναι παρά ένα πρόσχημα για την εφαρμογή των πολιτικών «λιτότητας». Πρόσθεσε ότι δεν πρέπει να παραδοθούν στο ΔΝΤ και τις ζημιογόνες συνταγές του. 

Η καταστροφική κατάσταση της Αργεντινής μετά την κρίση της του 2001 και το μορατόριουμ για τις πληρωμές του χρέους που κήρυξε ο πρόεδρος της Αργεντινής Νέστορ Κίρσνερ από το 2003 είχε δείξει έναν πολιτικό δρόμο που μπόρεσε και εμβάθυνε ο Κορέα. Με το μορατόριουμ, ο Νέστορ Κίρσνερ κατάφερε να επαναδιαπραγματευτεί το χρέος του και να αποκαταστήσει προσωρινά την κακοποιημένη οικονομία της χώρας, που είχε λεηλατηθεί από μια δεκαετία αδυσώπητης νεοφιλελεύθερης πολιτικής, από σχέδια «διάσωσης» και μέτρα λιτότητας που έσκαψαν περισσότερα την πληγή.

Κανένας κατακλυσμός λοιπόν, ακριβώς το αντίθετο: πρόκειται να ανακτηθεί η χαμένη κυριαρχία βγαίνοντας από τέτοια «χρεοκρατία», προκειμένου το κράτος να αποκτήσει τα εργαλεία που θα του επιτρέπουν να θέσει το οικονομικό σύστημα στη υπηρεσία του γενικού συμφέροντος του λαού. Πρόκειται για το δημόσιο συμφέρον, όπως ορίζεται από το λαό για το λαό και όχι από μια κυβέρνηση παραδομένη στις τράπεζες και που συμφωνεί να πληρώσει ο λαός την χρηματοπιστωτική κερδοσκοπία.

θάρρος. Μια λέξη που η δεξιά και η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία απογυμνώνουν από το σημασιολογικό πεδίο της. Το θάρρος δεν είναι να κηρύξεις στους λαούς πώς και γιατί θα τους πάρεις από το λαιμό. Το πολιτικό θάρρος είναι να καταβάλεις κάθε δυνατή προσπάθεια για να απελευθερώσεις τους λαούς από την τυραννία των αγορών. Το πολιτικό θάρρος είναι η πράξη να σταματήσουμε να μιλάμε για την «κρίση του χρέους», όταν πρόκειται για μια συστημική κρίση και να κάνουμε ό, τι είναι δυνατόν προς το συμφέρον των λαών και όχι των πιστωτών.

Στην Ευρώπη, αρχίζει να αναπτύσσεται μια δυναμική των πολιτών. Εκστρατείες για τον έλεγχο και τη διαγραφή του δημοσίου χρέους ξεκίνησαν στην Ελλάδα, το Βέλγιο, τη Γερμανία, την Ιταλία και αλλού. Λίγο πολύ παντού δημιουργούνται δεσμοί με τους ιστορικούς αγώνες των χωρών του Νότου κατά του χρέους: ιδιαίτερα με το Μαρόκο, την Τυνησία, την Αίγυπτο, τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, το Εκουαδόρ, τη Βραζιλία ...
Στη Γαλλία, έχουν ήδη δημιουργηθεί μια πενηνταριά τοπικών ενώσεων σε απάντηση για την εθνική έκκληση για τον έλεγχο του δημόσιου χρέους. Οι λαοί έχουν το δικαίωμα να γνωρίζουν από πού προέρχεται το χρέος, γιατί και πώς προέκυψε.
Η εμπειρία του Ισημερινού, μεταξύ άλλων, πρέπει να βρει ηχώ στην Ευρώπη και αλλού: Elpueblo unido jamas será vencido ! (ενωμένος λαός, ποτέ νικημένος)




Η συνέντευξη του Ραφαέλ Κορρέα για την Ελλάδα και τις μίζες του ΔΝΤ, που όλοι απέκρυψαν!


Στην σκιά της συνόδου ΕΕ με τις λατινοαμερικάνικες χώρες, ο πρόεδρος του Ισημερινού, Ραφαέλ Κορρέα έδωσε συνέντευξη στο Euronews. Σε αυτή την συνέντευξη έριξε ρουκέτες για την Ελλάδα και το ΔΝΤ, που όμως δεν μετέδωσε ουδείς!

Ο πρόεδρος Κορρέα που παρέλαβε μία χρεοκοπημένη και υποδουλωμένη χώρα στο ΔΝΤ και κατάφερε με τον λαό στο πλευρό του να την φέρει στην κορυφή της ανάπτυξης με ρυθμό 4,3% δεν μάσησε τα λόγια του.
Εκπρόσωποι χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων – πριν την έλευση του ΔΝΤ – έμπαιναν στο υπουργείο οικονομικών με βαλίτσες και σακούλες γεμάτες με χρήμα. Μαύρο χρήμα για να δωροδοκήσουν υπουργούς, ώστε να δεχθούν δάνεια για αγορά π.χ. όπλων! Έτσι ακριβώς χτιζόταν το χρέος και βέβαια αυτό γινόταν με την απόλυτη συνεργασία των ΜΜΕ που έπαιρναν το μερτικό τους!
Έπειτα ερχόταν η «κρίση» και το ΔΝΤ ως σωτήρας για να την «αντιμετωπίσει»! Τι να αντιμετωπίσει; Το ΔΝΤ απλώς φρόντιζε για την μεταφορά του δημόσιου και ιδιωτικού πλούτου πίσω στα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα. Στην ουσία ρευστοποιούσε τα δάνεια και αυτά πληρωνόντουσαν από ξεπούλημα των εθνικών πόρων, την μείωση των μισθών και των συντάξεων σε επίπεδα εξαθλίωσης.
Δείτε για παράδειγμα τι κάνουν στην Ελλάδα. Ότι έκαναν σε εμάς, ίδιες μεθόδους για να έλθει το ΔΝΤ στην χώρα (!!). Και βέβαια δεν εφαρμόζει καμμία στρατηγική αντιμετώπιση της κρίσης, παρά ρευστοποίηση ενός ιδιωτικού χρέους που πληρώνεται από μειώσεις μισθών, επιδομάτων, μαζικές απολύσεις. Και στο τέλος της ημέρας, οι πολίτες χωρίς να λάβουν τίποτα από τα δάνεια, αλυσοδένονται με διάφορα μνημόνια χρέους, για να ξεπλυθεί ένα ιδιωτικό χρέος! Η απόλυτη κυριαρχία των ισχυρών του χρήματος, πάνω στον άνθρωπο!
«Γνωρίζαμε οικονομικά, γνωρίζαμε ότι το κλειδί ήταν ο προστατευτισμός της παραγωγής και των θέσεων εργασίας. Δεν ακούσαμε τις σειρήνες που έλεγαν «ο καθένας για την πάρτη του»! Προστατεύσαμε λοιπόν την παραγωγή μας και την δουλειά μας με ένα ισχυρό πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων, που απετέλεσε πόλο έλξης για ιδιώτες επενδυτές. Ισχυρές επενδύσεις σε υποδομές, παιδεία, ενέργεια. Έτσι φτάσαμε στο 4,3% που είναι πολύ μεγαλύτερο από τον Ευρωπαϊκό μέσον όρο.


olympia.gr
ΣΤΗΝ ΚΟΡΥΦΗ