Διαβάζω (από e-dromos.gr) αποσπάσματα από την ομιλία του Πρωθυπουργού στη Βουλή, με θέμα το δημογραφικό πρόβλημα.
«Σύμφωνα με τα στοιχεία του Population Europe του Ινστιτούτου Max Planck», χώρες οι οποίες, παρά την πρόσφατη άνοδο της ακροδεξιάς σε ορισμένες περιπτώσεις, έχουν πολιτικές ένταξης και ενσωμάτωσης στην Ευρώπη, και πιο συγκεκριμένα πολιτογράφησης μεταναστών -είτε για διαμένοντες για μεγάλο διάστημα μόνιμα στη χώρα είτε πολύ περισσότερο για μετανάστες δεύτερης και τρίτης γενιάς- αναμένεται τα επόμενα χρόνια να δουν ανατροπή των δυσοίωνων προβλέψεων για το δημογραφικό, δηλαδή να δουν αύξηση στον πληθυσμό τους. Τέτοιες χώρες είναι η Γερμανία, η Γαλλία, η Ισπανία, η Σουηδία, το Βέλγιο. Εκτιμάται ότι θα αυξήσουν τον πληθυσμό τους σημαντικά έως το 2050, κατά κύριο λόγο εξαιτίας της μεταναστευτικής τους πολιτικής. Αντίθετα, χώρες που πρωτοστατούν σε αυτή τη σύγχρονη σταυροφορία ενάντια στους πρόσφυγες και τους μετανάστες από άλλες ηπείρους και οραματίζονται την “Ευρώπη των κλειστών συνόρων”, την “καθαρή Ευρώπη” -οι περισσότερες εξ αυτών χώρες της Ανατολικής Ευρώπης και της Βαλτικής- εκτιμάται ότι θα έχουν δραματική μείωση του πληθυσμού τους τόσο λόγω της μη ενσωμάτωσης μεταναστών, όσο και λόγω της μόνιμης φυγής στο εξωτερικό.
Το κρίσιμο ερώτημα είναι -μιας και λέτε να μην συζητήσουμε μόνο με το βλέμμα μας στην τρέχουσα συγκυρία, αλλά στο μέλλον- το εξής: Η Ελλάδα σε ποιες χώρες θέλουμε να κατατάσσεται; Σε ποια πλευρά της ιστορίας επιλέγει να σταθεί; Οι πολιτικές επιλογές στο πρόσφατο παρελθόν -πλην λαμπρών εξαιρέσεων που απλά επιβεβαιώνουν τον κανόνα- τείνουν στο δεύτερο παράδειγμα, να μας κατατάσσουν και εμάς μαζί με τις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης και της Βαλτικής σε αυτό το θέμα.
Όμως, εγώ θα πω καθαρά ότι εμείς πιστεύουμε πως αυτός ο δρόμος είναι καταστροφικός και δεν υπήρξε ποτέ μονόδρομος για τη χώρα, γιατί αυτή η χώρα βρίσκεται σε ένα σταυροδρόμι ηπείρων, σε ένα σταυροδρόμι πολιτισμών. Σε αυτό το σταυροδρόμι γεννήθηκε και μεγάλωσε ο παγκόσμιος, ο οικουμενικός πολιτισμός, ο αρχαίος ελληνικός πολιτισμός. Και πιστεύω ότι είμαστε μια χώρα που πρέπει να έχουμε εθνική υπερηφάνεια και εθνική αυτοπεποίθηση, να πιστεύουμε ότι η ενσωμάτωση ανθρώπων που έρχονται από άλλες χώρες εδώ δεν αποτελεί απειλή, αλλά αποτελεί πλούτο. Εμείς, λοιπόν, θα συνεχίσουμε να εργαζόμαστε για μια κοινωνία συμπεριληπτική, για μια χώρα που πρέπει να είναι πρότυπο συνύπαρξης και αλληλεγγύης, για μια χώρα που θα πρέπει να αγκαλιάζει τον πλούτο των παραδόσεων και των διαφορετικών καταγωγών, με δύο λόγια για την Ελλάδα των ανοιχτών οριζόντων, όπως άλλωστε τέτοια ήταν στις μεγαλύτερες στιγμές της ιστορίας της»
Τα αποσπάσματα της ομιλίας Τσίπρα τα χώρισα σε δύο ενότητες. Η πρώτη αφορά το οικονομικό πρόβλημα, όντως υπαρκτό, που θα προκύψει από το δημογραφικό.
Η δεύτερη ενότητα αφορά τον "πλούτο πολιτισμού που θα προκύψει με την ενσωμάτωση ανθρώπων που έρχονται από άλλες χώρες". Με αυτό το θέμα είναι περιττό να ασχοληθούμε στα σοβαρά.
Γνωρίζουμε τις πεποιθήσεις του Τσίπρα, για το χέσιμο του στον ελληνικό πολιτισμό και την αξιοποίηση του στο υπερταμείο. Άνθρωπος που δεν σέβεται τον δικό του πολιτισμό και προσπαθεί με κάθε τρόπο και σε κάθε ευκαιρία να κάνει αποποίηση κληρονομιάς, θέλει "να αγκαλιάσει τον πλούτο ξένων πολιτισμών"..!
Γνωρίζουμε επίσης την αφοσίωση του Τσίπρα στο άρμα της παγκοσμιοποίησης, το όραμα των διεθνών τοκογλύφων. Το έθνος-κράτος είναι εμπόδιο για την ομαλή λειτουργία των αγορών.
Το λέει καθαρά ο σύντροφος Σόρος:
«Η επιλογή με την οποία είμαστε αντιμέτωποι είναι εάν θα ρυθμίσουμε τις παγκόσμιες χρηματοπιστωτικές αγορές διεθνώς ή θα αφήσουμε σε κάθε κράτος να προστατεύσει τα δικά του συμφέροντα όσο καλύτερα μπορεί.
Η δεύτερη επιλογή θα οδηγήσει σίγουρα στη διάλυση του γιγάντιου κυκλοφορικού συστήματος που λειτουργεί με το όνομα του παγκόσμιου καπιταλισμού».
Να δούμε τώρα την πρώτη ενότητα, που αφορά το οικονομικό ζήτημα του δημογραφικού προβλήματος και είναι σημαντικό. Συνδέεται βέβαια και με το προηγούμενο, αφού οικονομική (ή στρατιωτική) κατοχή χωρίς πολιτισμική αποξένωση και πολιτιστική αλλοτρίωση δεν μπορεί να επιτευχθεί εύκολα και ανέξοδα.
Αυτή τη στιγμή έχουμε στην Ελλάδα, επίσημα καταγεγραμμένους, πάνω από 70.000 πρόσφυγες ή μετανάστες. Είχαμε ξεκινήσει με το "λιάζονται" της Τασίας Χριστοδουλοπούλου και σήμερα βρισκόμαστε στο "δυσβάσταχτο βάρος" του Βίτσα.
Γιατί είναι δυσβάσταχτο βάρος αυτοί που θα μας λύσουν το δημογραφικό;
Επειδή δεν αρκεί να γεννιούνται παιδιά ή να εισάγονται μετανάστες. Δεν αρκεί δηλαδή να αντιστρέψουμε την πορεία γήρανσης του πληθυσμού. Πρέπει οι νέοι αυτοί και να εργάζονται. Να παράγουν πλούτο, για να πληρώνονται οι υποχρεώσεις της χώρας. Αλλιώς θα γίνουν κι αυτοί συνταξιούχοι (με επιδόματα επιβίωσης).
Άρα η σωστή σειρά είναι πρώτα ξεκινά η χώρα να αναπτύσσεται και μετά η μετανάστευση θα έρθει μόνη της, χωρίς συζητήσεις στη Βουλή και χωρίς αριστεροδεξιές ιδεοληψίες. Θα έρθει γιατί θα είναι ανάγκη της οικονομίας. Η προσφορά χρήματος θα ζητά εργατικά χέρια.
Αυτό ζήσαμε παλιότερα, τότε που η χώρα αναπτυσσόταν (έστω με οικονομία φούσκα). Ενάμισι εκατομμύριο Αλβανοί (και άλλοι) μετανάστες πέρασαν από την χώρα, οι μισοί περίπου έγιναν μόνιμοι κάτοικοι. Ποιος είχε αντίρρηση για αυτή τη μετανάστευση; Κανείς.
Επειδή ο μέσος πολίτης είδε χρήματα στα χέρια του και ήθελε να τα αξιοποιήσει βελτιώνοντας την ζωή του. Ήθελε μια οικιακή βοηθό, έναν κηπουρό, έναν βοηθό στη δουλειά του, εργάτες για τα μεγάλα Ολυμπιακά έργα κλπ. Έτσι πραγματοποιείται η μετανάστευση, σύμφωνα με τους νόμους της αγοράς.
Η αύξηση του πλούτου φέρνει μετανάστες, δεν φέρνουν οι μετανάστες τον πλούτο.
Γιατί λοιπόν γίνεται κεντρικό πολιτικό ζήτημα σήμερα η μετανάστευση και υπάρχει τέτοιος ντόρος με φασιστικές/ρατσιστικές και αντιφασιστικές/αντιρατσιστικές κορώνες;
Η απάντηση είναι απλή. Γιατί μας πιέζουν να δεχτούμε μετανάστες ενώ η οικονομία μας σήμερα, όχι μόνο δεν αντέχει την εισαγωγή μεταναστών αλλά εξάγει και μετανάστες. Δεν υπάρχουν θέσεις εργασίας. Ούτε υπάρχει και προοπτική για δημιουργία. Οι επενδύσεις που γίνονται και σχεδιάζονται είναι άεργες, του εύκολου και γρήγορου κέρδους. Λογιστικές εγγραφές στο ΑΕΠ, ισχνή αρρωστημένη ανάπτυξη που δεν συνδυάζεται με την ανάπτυξη της τοπικής κοινωνίας, αφού τα κέρδη των πολυεθνικών -που προέρχονται από λεηλασία δημόσιου πλούτου- δεν επανεπενδύονται στη χώρα και βγαίνουν στο εξωτερικό.
Όταν λοιπόν σε αυτή τη ζοφερή πραγματικότητα, γίνεται συζήτηση για μετανάστες που θα λύσουν το δημογραφικό, κάτι άλλο συμβαίνει. Πρέπει να σκεφτούμε ποιους σκοπούς εξυπηρετεί αυτή η μετανάστευση.
Οι δανειστές-"επενδυτές" έχουν πλέον στην κατοχή τους μια χώρα, της οποίας τον πλούτο θα εκμεταλλεύονται για έναν αιώνα. Δεν είναι και μικρό πράγμα!
Τι άλλο θα επιθυμούσαν αυτοί οι άνθρωποι για να ολοκληρωθεί η ευτυχία τους; Μα φυσικά 1) πολιτική σταθερότητα, 2) εξυπηρέτηση του χρέους χωρίς να απαιτηθεί κούρεμα και 3) φτηνό εργατικό δυναμικό για τις επιχειρήσεις τους.
Μπορούν αυτά να επιτευχθούν εύκολα σε ένα έθνος-κράτος, όπου ο πληθυσμός έχει δικαιώματα και μετοχές της χώρας του;
Μπορεί ο δημόσιος τομέας να λειτουργήσει με μικρό κόστος ώστε να εξοικονομούνται πόροι για την εξυπηρέτηση του χρέους; Μπορεί ο ιδιωτικός τομέας να αναπτυχθεί όταν οι επιχειρήσεις βρίσκουν φτηνό εργατικό δυναμικό και μικρή φορολογία λίγα χιλιόμετρα πιο πέρα σε άλλο κράτος; Μπορεί ο νεαρός Έλληνας, να ζήσει με μισθούς πείνας και ημιαπασχόληση έχοντας νωπές τις μνήμες μιας άλλης ζωής που του πρόσφερε η οικογένεια του; Μπορεί αυτός ο νέος να κάνει οικογένεια; Είναι πιθανό κάποια στιγμή όλη αυτή η καταπίεση, που αναμένεται να ενταθεί, να οδηγήσει σε κοινωνικές εξεγέρσεις και πολιτική αναταραχή; Είναι πιθανό όλα αυτά τα αδιέξοδα να μας οδηγήσουν εκτός Ευρωζώνης ή και σε ανεξέλεγκτη πτώχευση βάζοντας σε κίνδυνο τις "επενδύσεις";
Όλα αυτά τα ερωτήματα και άλλα πολλά απασχολούν τους νέους ιδιοκτήτες μας. Μοιάζει η αμφίδρομη μετανάστευση να αποτελεί μια λύση για αυτούς.
Από τη μια μεριά έχουμε τη Βόρεια Ευρώπη που έχει ανάγκη από μετανάστες και δέχεται πιο εύκολα νοτιοευρωπαίους παρά ανθρώπους εντελώς διαφορετικού πολιτισμού και θρησκείας. Από την άλλη μεριά υπάρχουν εκατομμύρια εξαθλιωμένοι άνθρωποι που ζουν σε άλλες Ηπείρους και που θα ήταν ευτυχισμένοι αν μπορούσαν να ζήσουν στην Ελλάδα (έστω), με όποιους όρους. Θα έχουμε δηλαδή την αλλαγή του "ακριβού" λαού με κάποιον άλλο πιο φτηνό. Το ίδιο περίπου θα συμβεί και στο κράτος που θα μεταναστεύσει ο ελληνικός πληθυσμός. Πρόκειται ουσιαστικά για μια αναδιανομή πλούτου υπέρ του κεφαλαίου. Μία μόχλευση που από το τίποτα θα φέρει κέρδη και μνημονιακή σταθερότητα στη χώρα μας. Κανονικότητα, που λένε και οι σμπίροι.
Να λοιπόν γιατί η θεραπαινίδα του παγκοσμιοποιημένου κεφαλαίου μιλά στη Βουλή για τα οφέλη της μετανάστευσης.
Ένα κράτος χωρίς Πολίτες, μια πατρίδα χωρίς πατριώτες, είναι το όνειρο του κάθε τοκογλύφου.
