Η προηγούμενη συγκυβέρνηση ΝΔ και ΠΑΣΟΚ από πέρυσι το καλοκαίρι είχε σταματήσει να εφαρμόζει αυτό που οι τοκογλύφοι ονομάζουν "μεταρρυθμίσεις". Ο λόγος ήταν ότι φοβόντουσαν τις λαϊκές αντιδράσεις. Ήταν μια κυβέρνηση τελείως αποδυναμωμένη, η χρηματοδότηση της είχε σταματήσει και ήταν φανερό ότι είχε φτάσει στα όρια των δυνατοτήτων της.
Άρα για τη συνέχεια της εφαρμογής του μνημονίου, έπρεπε η ανθελληνική ελίτ της χώρας να βρει ένα νέο πολιτικό σχήμα που θα είχε ευρεία λαϊκή αποδοχή για να εφαρμόσει τα σοκαριστικά μέτρα που θα ακολουθούσαν.
Έτσι ετοίμαζαν τον Τσίπρα. Νέος, άφθαρτος, αριστερός, θα μπορούσε εύκολα να κλέψει τις καρδιές και τις ψήφους των λαϊκών στρωμάτων.
Με σύνθημα λοιπόν διαγράφουμε μεγάλο μέρος του χρέους και σκίζουμε τα μνημόνια δεν ήταν και πολύ δύσκολο για τον ΣΥΡΙΖΑ να σχηματίσει τη νέα κυβέρνηση, με τη βοήθεια του Καμμένου ο οποίος να υπενθυμίσουμε ότι παρ' ολίγο θα συμμετείχε και στο προηγούμενο κυβερνητικό σχήμα αν του έδιναν, όπως απαιτούσε, το υπουργείο εθνικής άμυνας.
Αναλαμβάνοντας τα καθήκοντα του ο Τσίπρας επιλέγει για πρόεδρο της δημοκρατίας τον Προκόπη Παυλόπουλο, ένα πρόσωπο από το στρατόπεδο των πολιτικών του αντιπάλων. Τι σημαίνει αυτο; Ότι στο σχεδιασμό του υπήρχε το σενάριο κάποιας μορφής οικουμενικής κυβέρνησης και ένα πρόσωπο κοινής αποδοχής θα βοηθούσε σε αυτή την κατεύθυνση.
Σημαίνει επίσης ότι επιλέγοντας έναν μνημονιακό δεν διακινδύνευε με την παραίτηση του όταν θα έφερνε το νέο μνημόνιο. Αν πχ είχε επιλεγεί ο Μανώλης Γλέζος όπως όλοι περιμέναμε, θα είχε παραιτηθεί και θα έπεφτε η κυβέρνηση μόλις ο Τσίπρας έφερνε το νέο μνημόνιο.
Και ερχόμαστε στη διαπραγμάτευση της νέας κυβέρνησης με τους δανειστές. Το ζήτημα της διαγραφής χρέους δεν μπαίνει καθόλου στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Αν και ήταν η βασική προϋπόθεσή για την υλοποίηση του προγράμματος του. Αποδέχεται πλήρως τη δανειακή σύμβαση την οποία έλεγε ότι θα διαπραγματευτεί και εγγυάται την ομαλή αποπληρωμή του χρέους, το οποίο έλεγε ότι θα μειώσει.
Δηλαδή με το καλημέρα εγκατέλειψε ολόκληρο το προεκλογικό πρόγραμμα με βάση το οποίο ο λαός του εμπιστεύτηκε τη διακυβέρνηση της χώρας.
Σα να μην έφτανε αυτό, ανακοινώνει εν μέσω υποτίθεται διαπραγμάτευσης ότι δεν έχει εντολή για ρήξη και δεν υπάρχει planB.
Τι να διαπραγματευτούν λοιπόν οι δανειστές όταν ο αντίπαλος καταθέτει όλα του τα όπλα από την αρχή της διαπραγμάτευσης...
Όλα όσα ακολούθησαν ήταν ένα επικοινωνιακό σόου με μοναδικό στόχο την προσωπική προβολή του Αλέξη Τσίπρα ως ένα πανευρωπαϊκό σύμβολο της αριστεράς που αγωνίζεται λυσσαλέα ενάντια στις νεοφιλελεύθερες συντηρητικές κυβερνήσεις της Ευρώπης ώστε να πέσει με ένδοξο τρόπο, πετυχαίνοντας όμως να φέρει ένα φρικιαστικό μνημόνιο στη χώρα του που ούτε οι μνημονιακοί πολιτικοί του αντίπαλοι θα τολμούσαν να παρουσιάσουν στον λαό.
Και τι μας είπε με περίσσιο θράσος; Η άλλη επιλογή ήταν να καταρρεύσουν οι τράπεζες.
Η αριστερά των τραπεζών λοιπόν...
Το νέο μνημόνιο είναι ο ορισμός της εσχάτης προδοσίας. Ο λαός αφανίζεται, η χώρα περνάει στα χέρια των Γερμανών.
Φυσικά καμία κυβέρνηση δεν θα τολμήσει να αναλάβει το πολιτικό κόστος της σφαγής του λαού. Της γενοκτονίας.
Ο ρόλος του Τσίπρα είναι να το περάσει στη Βουλή και με τη βοήθεια των υπόλοιπων κομμάτων που έχουν συμπράξει στην προδοσία.
Μετά από αυτό θα βρεθεί κάποιος τρόπος η κυβέρνηση να δώσει τη θέση της σε μια οικουμενική που μπορεί να αποτελείται και από τεχνοκράτες ώστε να εφαρμόσουν κατά γράμμα αυτά που προβλέπει το μνημόνιο. Να σφάξουν τον λαό χωρίς το άγχος του πολιτικού κόστους.
