Σε θετική κατεύθυνση το δημοψήφισμα που ανακοίνωσε ο Πρωθυπουργός. Αν και άργησε λίγο.
Αρκεί να μην θυμούνται τον λαό μόνο στα δύσκολα λίγο πριν τον γκρεμό αλλά με την ευκαιρία κάποια στιγμή θα πρέπει να θεσμοθετηθεί μια διαδικασία τέτοια όπου ο λαός θα μπορεί να προστατεύεται από πολιτικούς απατεώνες που άλλα λένε προεκλογικά και άλλα κάνουν όταν βρίσκονται στις καρέκλες της εξουσίας.
Το ερώτημα του δημοψηφίσματος, έτσι όπως τίθεται, μόνο σαν ένα επιπλέον διαπραγματευτικό όπλο στα χέρια του Πρωθυπουργού μπορεί να ερμηνευτεί και όχι σαν εντολή ρήξης. Προφανώς ο Τσίπρας μετά την αποτυχία των διαπραγματεύσεων, αισθάνεται την ανάγκη ότι για να συνεχίσει και να σκληρύνει τη στάση του απέναντι στους δανειστές, θα πρέπει να έχει τη στήριξη μιας ευρύτερης πλειοψηφίας στην κοινωνία.
Είναι μια σοβαρή εξέλιξη με απρόβλεπτες συνέπειες και πολύ σωστά ζητείται από τον λαό να αποφασίσει ο ίδιος για το μέλλον του.
Αν και οι προηγούμενες κυβερνήσεις των δωσίλογων έκαναν το ίδιο, δεν θα φτάναμε ποτέ στα σημερινά χάλια.
Επί της ουσίας τώρα. Πιστεύω και βλέποντας τις προθέσεις των δανειστών ότι ο καυγάς δεν γίνεται για τη σωτηρία του ασθενούς αλλά για το πόσο δαπανηρή θα είναι η κηδεία.
Αυτή είναι η πραγματικότητα και όσο στρουθοκαμηλίζουμε, διαιωνίζουμε μια νοσηρή κατάσταση με δραματικές συνέπειες για τον λαό και τη χώρα.
Έχουμε ενταχθεί σε μια οικονομική ένωση όπου στο εσωτερικό της κυριαρχεί ο νόμος της ζούγκλας. Τα οικονομικά πλεονάσματα του ισχυρού είναι ελλείμματα του αδύναμου.
Και είναι αυτό το τραγελαφικό της υπόθεσης. Αναλαμβάνει ο ισχυρός να "σώσει" την οικονομία του αδύναμου, με τον οποίο έχει αντικρουόμενα συμφέροντα.
Πιστεύω λοιπόν ότι το ερώτημα του δημοψηφίσματος θα έπρεπε να είναι λιγάκι πιο τολμηρό και πιο σαφές. Αυτό θα διευκόλυνε τον Πρωθυπουργό να κάνει μια ουσιαστική διαπραγμάτευση.
Ανεξάρτητα με τα αποτελέσματα των στημένων δημοσκοπήσεων, η αλήθεια είναι ότι η συντριπτική πλειοψηφία του λαού επιθυμεί την έξοδο της χώρας από το ευρώ γιατί πολύ απλά δεν έχει τίποτα να χάσει. Αντιθέτως μέσα στο ευρώ χάνει όλα τα κεκτημένα που απέκτησε τις προηγούμενες δεκαετίες, το δικαίωμα στη δημόσια υγεία, στην εργασία, ακόμη και στην στέγαση και στην τροφή. Η ΕΕ ένωση δεν αναγνωρίζει τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα στις χώρες που βρίσκονται σε καθεστώς "διάσωσης". Και ξεπουλώντας χρυσαφικά για να πληρώσει δόση σε τοκογλύφους κανείς δεν σώθηκε. Μόνο απελπισμένοι καταφεύγουν σε τέτοιες πρακτικές.
Θα πάει λοιπόν ο Τσίπρας στις Βρυξέλλες με ένα ηχηρό όχι στις αποσκευές του και μετά τι; Οι θεσμοί δεν αναγνωρίζουν δημοκρατικές διαδικασίες και λαϊκή κυριαρχία. Μοιραία οδηγούμαστε σε ρήξη ή σε άτακτη υποχώρηση. Και στις δυο περιπτώσεις το ερώτημα του δημοψηφίσματος δεν δίνει σαφή απάντηση ή εντολή.
Αυτό λοιπόν που βγαίνει ως λογικό συμπέρασμα είναι ότι ο Πρωθυπουργός δεν θέλει ή δεν μπορεί να αναλάβει την ευθύνη της ρήξης και της εφαρμογής ενός planB. Από την άλλη μεριά θα έχει νωπή εντολή για μη αποδοχή του μνημονίου. Το απόλυτο αδιέξοδο δηλαδή.
Δυστυχώς σε αυτή την περίπτωση πιθανότατα οδηγούμαστε σε παραίτηση της κυβέρνησης και εκλογές. Από τις εκλογές θα προκύψει πολυκομματικό έκτρωμα ή υπερκομματική κυβέρνηση ή κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας ή τεχνοκρατών. Όπως και να το ονομάσουν, η σφαγή του λαού θα πρέπει να θεωρείται δεδομένη γιατί δεν θα υπάρχει πολιτικό κόστος και τα διάφορα ζόμπυ της διαπλοκής είναι έτοιμα να ρουφήξουν το λιγοστό αίμα που απέμεινε στον λαό.
Οι εκλογές πρέπει πάση θυσία να αποφευχθούν και ελπίζω ο Τσίπρας, που ενίοτε μας εκπλήσσει ευχάριστα, να μην παραδώσει τον λαό στα νύχια των αρπακτικών.
Μαζί μέχρι τέλους, όσο επώδυνο κι αν είναι αυτό. Αλλά με αξιοπρέπεια και υπερηφάνεια όπως αρμόζει στον Ελληνικό λαό και όχι με γλοιώδεις,οσφυοκάμπτες, ευρωλιγούρηδες συντρόφους.
