Επενδύουν πάνω στη πτωχευμένη Ελλάδα 400 δις ευρω. Γιατί;
Για να πάρουν πίσω 5-6 δις από το ΤΑΙΠΕΔ; Αστεία πράγματα.
Καταργούν ανθρώπινα δικαιώματα, εργασιακά δικαιώματα, κοινωνικό κράτος. Γιατί; Για να έρθει ανάπτυξη μέσω εξαθλίωσης;
Υπάρχει περίπτωση να επενδύσει κανείς παραγωγικά (με θέσεις εργασίας) σε μία αγορά όπου δεν θα υπάρχει αγοραστική δύναμη;
Η κάθε επιχείρηση πριν επενδύσει σε ένα κράτος για ένα πράγμα ενδιαφέρεται κυρίως. Το 70% του παραγόμενου προϊόντος να μπορεί να απορροφηθεί από την εγχώρια αγορά.
Ακόμη και αν το παρακάμψουμε αυτό, το δεύτερο κριτήριο ενός επενδυτή είναι το φτηνό κόστος παραγωγής. Αυτό όμως δεν επιτυγχάνεται μόνο με φτηνά εργατικά χέρια. Απαιτούνται και φτηνή ενέργεια, χαμηλό ΦΠΑ, χαμηλή φορολογία, φτηνές υπηρεσίες γενικά.
Άρα όταν οι δανειστές επικαλούνται την τόνωση της ανταγωνιστικότητας και από την άλλη μας υποχρεώνουν σε υψηλό ΦΠΑ και φορολογία, λένε συνειδητά ψέμματα.
Είναι πασιφανές ότι οι δανειστές δεν στοχεύουν στο να βοηθήσουν τη χώρα να αναπτυχθεί για να πάρουν τα λεφτά τους πίσω. Δεν δουλεύουν έτσι οι τράπεζες και οι τοκογλύφοι. Και δυστυχώς με αυτή τη λογική λειτουργεί και η Γερμανική Ευρωπαϊκή ένωση.
Αυτό που επιδιώκουν είναι
1) Να διαλύσουν εντελώς την οικονομία
2)Να αγοράσουν όλη την Ελλάδα σε εξευτελιστική τιμή
3)Να ελέγξουν το ΑΕΠ ώστε το μελλοντικό παραγόμενο κέρδος να επιστρέφεται σε αυτούς
4)Να επαναφέρουν τη χώρα στην προμνημονιακή χρηματιστηριακή της αξία όταν όλες οι μετοχές της θα έχουν περάσει στα χέρια τους.
1) Η διάλυση της οικονομίας είναι πολύ εύκολο πράγμα. Ανεβάζεις ΦΠΑ και φορολογία ενώ συγχρόνως μειώνεις την εσωτερική αγοραστική δύναμη με μέτρα εξαθλίωσης της κοινωνίας. Με αυτό τον τρόπο, το παραγόμενο προϊόν γίνεται μη ανταγωνιστικό στις εξαγωγές και δεν μπορεί να διατεθεί ούτε στην εγχώρια αγορά. Έτσι κλείνουν σταδιακά όλες οι επιχειρήσεις. Το ίδιο ισχύει με το αγροτικό και το τουριστικό προϊόν.
2) Στο δεύτερο στάδιο, εκμεταλλεύονται τους χρεωκοπημένους πολίτες και αγοράζουν τα πάντα σε τιμές εξευτελιστικές.
Η μικρή επιχείριση, το μπακάλικο, το μανάβικο, το κρεοπωλείο περνούν στις αλυσίδες των σουπερμαρκετ και από εκεί ελέγχονται μέσω του χρηματιστηρίου.
Το Ελληνικό σουπερμάρκετ είναι ανέκδοτο. Τα κέρδη όλων πηγαίνουν Ελβετία και από εκεί στους μετόχους. Τα σουπερμάρκετ και οι βιοτεχνίες σπανίως χρησιμοποιούν Ελληνικό προϊόν και πρώτες ύλες γιατί δεν είναι ανταγωνιστικά όπως ανέφερα πιο πάνω. Ο κόσμος πληρώνει κάτι παραπάνω νομίζοντας ότι αγοράζει έτσι Ελληνικό προϊόν. Μεγάλη απάτη. Το Ελληνικό ζυμαρικό παράγεται από εισαγόμενα σιτηρά, το Ελληνικό αλλαντικό από εισαγόμενη κρεατομάζα, τα Ελληνικά γαλακτοκομικά από εισαγόμενο γάλα. Το ακριβότερο που πληρώνει ο καταναλωτής δεν είναι η καλή ποιότητα που αγοράζει αλλά το υψηλό κόστος συσκευασίας που γίνεται στην Ελλάδα.
Ο γεωργός έχει υποθηκεύσει τη γη του στην τράπεζα για να μπορεί να δανείζεται. Με τη φορολογία που θα του βάλει το κράτος, η γη περνάει στις πολυεθνικές και το τρόφιμο αντικαθίσταται με πιο κερδοφόρες καλλιέργειες όπως τα βιοκαύσιμα. Συγχρόνως με αυτόν τον τρόπο οι πολυεθνικές ελέγχουν και τον υδροφόρο ορίζοντα.
Έχουν καταφέρει λοιπόν να ελέγξουν τη διατροφική αλυσίδα.
Το ίδιο γίνεται και με τις ξενοδοχιακές μονάδες που περνούν και αυτές στα χέρια των μεγαλοεπενδυτών ενώ η τοπική αγορά πεθαίνει αφού τα τουριστικά πακέτα περιλαμβάνουν μέχρι και το φαγητό ώστε και αυτοί οι πόροι να κατευθυνθούν απευθείας στους επενδυτές.
3) Όταν όλοι οι πλουτοπαραγωγικοί πόροι και τα αναπτυξιακά εργαλεία της χώρας περιέλθουν στα χέρια των δανειστών, τότε αυτοί ελέγχουν το ΑΕΠ. Ελέγχουν έσοδα-έξοδα. Με τον τρόπο που προανέφερα διαχειρίζονται όλα τα έσοδα του κράτους. Αυτό που τους λείπει από την αποικία είναι τα φτηνά εργατικά χέρια των ιθαγενών και αυτός είναι ο τελικός τους στόχος με τις συνεχείς μειώσεις μισθών και συντάξεων και κατάργησης όλων των δικαιωμάτων.
4) Όταν ολοκληρωθούν όλα τα προηγούμενα στάδια οι επενδυτές θα έχουν στην ιδιοκτησία τους ένα από τα καλύτερα φιλέτα της Μεσογείου, έναν φημολογούμενο αρκετά μεγάλο ορυκτό πλούτο με θαλάσσια κοιτάσματα, ένα κράτος με ελάχιστα έξοδα συντήρησης και έναν λαό να παρακαλάει για εργασία με Αφρικανικό μεροκάματο. Και τότε είναι που θα επενδύσουν σοβαρά στην ανόρθωση της οικονομίας.
Έτσι η επένδυση που έκαναν θα πάρει αξία. Τα 10χιλιάρικα που έδωσαν για να αγοράσουν το σπίτι του φτωχού θα γίνουν εκατό. Το 1 δις που δίνουν για τα αεροδρόμια θα γίνει 10 δις. Θα επιστρέψει δηλαδή η οικονομία στα προ κρίσης επίπεδα όμως όχι για τον λαό. Ο λαός και για μερικές γενιές ακόμη, έγινε σκλάβος. Με αυτό τον τρόπο θα πάρουν τα λεφτά τους πίσω οι δανειστές στο πολλαπλάσιο. Ψυχικά δεν κάνουν.
Και όλα αυτά με της ευλογίες της μεγαλοαστικής τάξης η οποία φιλοδοξεί να παίξει τον ρόλο που είχαν οι κοτζαμπάσηδες επί τουρκοκρατίας ώστε να μην αγγίξει η κρίση τα προνόμια τους.
Οι κοτζαμπάσηδες ήταν οι Έλληνες που συνεργάζονταν με τους Τούρκους και ασκούσαν σε τοπικό επίπεδο τη διοίκηση των ραγιάδων. Όμως πολλοί Κοτζαμπάσηδες δεν ήταν απλά συνεργάτες των Τούρκων, αλλά έγιναν δυνάστες των Ελλήνων. Ντύνονταν με τούρκικες γούνες, φέρονταν σαν Τούρκοι για να τονίζουν την εξουσία τους και έβλεπαν υποτιμητικά τον αγράμματο λαό, που οργισμένος τους αποκαλούσε “Χριστιανούς Τούρκους”, για να τους προσβάλει. Δουλειά τους ήταν να εισπράττουν φόρους και να επιβάλουν την τάξη, με όποιο τρόπο έκριναν σκόπιμο.Ξεπούλησαν την ίδια τους την πατρίδα όλοι αυτοί οι σιχαμεροί που με τόση υπερηφάνεια υπερασπίστηκαν το 'ΝΑΙ' του δημοψηφίσματος. Και δεν αναφέρομαι στον τρομοκρατημένο γέροντα που φοβήθηκε μη χάσει τη σύνταξη του σε μια ηλικία που δεν έχει δυνάμεις να παλέψει. Αλλά σε όλους αυτούς τους τρισάθλιους προδότες της οικονομικής και πολιτικής ελίτ, που χρεωκόπησαν τη χώρα και την ξεπουλούν μαζί με τον λαό της για να σώσουν τα τομάρια τους και τις τραπεζικές τους καταθέσεις γράφοντας στα παλαιότερα των υποδημάτων τους τη λαϊκή βούληση για απελευθέρωση από τα δεσμά των τοκογλύφων και για αγώνα υπέρ της ελευθερίας και της ανεξαρτησίας της πατρίδας. Ένα υπερήφανο 'ΟΧΙ' από έναν λαό που γνώριζε πολύ καλά τις συνέπειες της πράξης του αλλά δεν φοβήθηκε να αναμετρηθεί για μια ακόμη φορά με την ιστορία και να υπερασπιστεί το ένδοξο παρελθόν του.
Και θα κέρδιζε για μια ακόμη φορά ο λαός. Έπεσε όμως πάλι επάνω στο γνωστό εφιάλτη της ιστορίας. Μάλιστα αυτή τη φορά δεν ήταν κανένας παρακατιανός ο εφιάλτης. Ήταν ο ηγέτης που υποσχέθηκε στον λαό την ελευθερία του προσποιούμενος ότι είναι κι αυτός ένα κομμάτι σάρκας από τη σάρκα του φτωχού, του εξαθλιωμένου, του απελπισμένου.
Εφιάλτης και δούρειος ίππος μαζί. Μόνο έτσι μπορούσε να ηττηθεί ο λαός. Και το κατάφεραν.
