Οι προηγούμενες κυβερνήσεις των δωσίλογων, υποθήκευσαν ολόκληρη τη χώρα στους δανειστές, αποδέχθηκαν με εγκληματική αφέλεια(?) το Αγγλικό δίκαιο σε μια δανειακή σύμβαση, πρωτοφανή στα παγκόσμια χρονικά, που συνιστά τον απόλυτο εξευτελισμό μιας κυρίαρχης χώρας και τον ορισμό της εσχάτης προδοσίας.
Σε αντάλλαγμα δεν πήραν ούτε το ελάχιστο αυτονόητο. Μια ελάφρυνση χρέους τέτοια ώστε να μην κινδυνεύσουμε με χρεωκοπία λίγα χρόνια αργότερα.
Σήμερα λοιπόν, πέντε χρόνια σχεδόν μνημονιακών προγραμμάτων μετά, βρισκόμαστε στο σημείο απ' όπου ξεκινήσαμε. Όμως αποδυναμωμένοι, εξαθλιωμένοι, χωρίς διαπραγματευτικά όπλα, έρμαια στα χέρια, δανειστών, τροικανών, θεσμών, τοκογλύφων, ξένων κρατών.
Αν ένας αντικειμενικός παρατηρητής μελετήσει τα μνημόνια και τα μέτρα που επιβάλουν οι δανειστές στη χώρα μας, εύκολα θα διαπιστώσει ότι δεν έχουν καμία σχέση με πακέτα μεταρρυθμίσεων που στοχεύουν στην εξυγίανση της οικονομίας μας ώστε να σταθούμε στα πόδια μας και να μπορέσουμε να εξυπηρετήσουμε τις υποχρεώσεις μας απέναντι τους.
Ούτε λάθος πολλαπλασιαστές, ούτε αστοχίες. Αυτά είναι παραμύθια της χαλιμάς. Οικονομικοί δολοφόνοι είναι οι άνθρωποι και ξέρουν πολύ καλά τη δουλειά τους. Άλλωστε αν υπήρχε κάποιο λάθος στους υπολογισμούς τους είχαν όσο χρόνο ήθελαν μέσα σε πέντε χρόνια για να το διορθώσουν. Ποιος ο λόγος να συνεχίζουν ένα λάθος αν δεν οδηγεί στο επιθυμητό αποτέλεσμα...
Τα πράγματα είναι απλά. Ας υποθέσουμε ότι η χώρα είναι ένα εργοστάσιο που δεν πάει καλά. Ο επιχειρηματίας προσπαθεί να το σώσει δανειζόμενος. Κάποια στιγμή όμως τον πνίγουν τα δάνεια, το κόστος δανεισμού ανεβαίνει συνεχώς και η λειτουργία του εργοστασίου γίνεται ασύμφορη.
Σε απόγνωση ο ιδιοκτήτης, μία λύση έχει για να ξεχρεώσει την τράπεζα. Να βρει επενδυτή. Κανείς όμως δεν επενδύει σε μια πτωχευμένη επιχείρηση που παράγει μη ανταγωνιστικό προϊόν. Έτσι αναγκάζεται να δανειστεί από τοκογλύφους βάζοντας υποθήκη την επιχείρηση, η οποία και περνάει στα χέρια τους. Οι τοκογλύφοι λοιπόν έχουν το εργοστάσιο στην κατοχή τους και θέλουν να πάρουν πίσω τα λεφτά που επένδυσαν.
Αυτό μπορεί να γίνει με δυο τρόπους. 1) Επενδύοντας νέα κεφάλαια για την εξυγίανση και επαναλειτουργία του εργοστασίου, προσδοκώντας ότι θα εισπράξουν μετά από πολλά χρόνια τα λεφτά που επένδυσαν ή 2) απολύοντας τους εργαζόμενους, κλείνοντας το εργοστάσιο, σπάζοντας το σε κομμάτια, κτιριακές εγκαταστάσεις, στοκ εμπόρευμα, μηχανήματα, πρώτες ύλες και ξεπουλώντας τα όλα. Φυσικά διαλέγουν τον δεύτερο και εύκολο δρόμο που θα τους δώσει άμεσα ρευστό χωρίς ρίσκο.
Αυτό συνέβη με τη χώρα μας.
Αυτά για τους παπατζήδες που με αναίδεια ισχυρίζονται ότι το χρέος είναι βιώσιμο, γιατί λέει έχει ...χαμηλά επιτόκια.
Ένα χρέος είναι βιώσιμο όταν μπορεί να εξυπηρετηθεί με τον λαό ζωντανό. Κανένας λαός δεν μπορεί να δεχθεί να πεθάνει για την εξυπηρέτηση ενός χρέους. Κάποια στιγμή θα αντιδράσει και τότε το χρέος παύει να είναι βιώσιμο.
Επίσης ένα χρέος που έχει μια χώρα είναι βιώσιμο όσο η χώρα είναι ακέραια. Όταν αρχίζεις και ξεπουλάς τα κομμάτια της σημαίνει ότι το χρέος δεν είναι βιώσιμο και έχει ξεκινήσει η κατάσχεση από τους τοκογλύφους.
Δεν μπορεί δηλαδή με το πρόσχημα ότι σώζεις τη χώρα να οδηγείς τον πληθυσμό σε γενοκτονία και να βάζεις τα εδάφη και τα αναπτυξιακά εργαλεία της για ξεπούλημα.
Τότε τι είναι αυτό που σώζεις, τον αέρα;
Αυτές τις μέρες η νέα κυβέρνηση αποφάσισε να δώσει στον λαό τη δυνατότητα να αποφασίσει για το μέλλον του μέσω ενός δημοψηφίσματος. Μπράβο τους και συγχαρητήρια για την δημοκρατική αυτή ευαισθησία, θα μπορούσε όμως κάποιος κακόπιστος να ισχυριστεί ότι αυτό έγινε κάτω από την απειλή ενός πολιτικού αδιεξόδου όταν η κυβέρνηση βρέθηκε μπροστά σε μια διασταύρωση δυο καταστροφικών δρόμων.
Δεν είναι ευθύνη βέβαια αυτής της κυβέρνησης η δύσκολη κατάσταση στην οποία έχουμε περιέλθει.
Αλλά μια που γίνεται ένα ξεκίνημα με τα δημοψηφίσματα, μήπως θα ήταν καλό να υπάρξει και συνέχεια; Το Σύνταγμα της Ελλάδας αυτή τη στιγμή ξεπλένει πολιτικούς εγκληματίες. Εγκληματίες που λόγω της ασφάλειας που τους παρέχει η ασυλία που οι ίδιοι ψήφισαν για τον εαυτό τους, σήμερα έχουν αποθρασυνθεί τελείως και κουνάνε το δάκτυλο. Είναι αυτοί που ξεπούλησαν τη χώρα και καθημερινά απειλούν τον λαό, καταστροφολογούν, μιλούν για διχασμό. Μια εγκληματική συμμορία που με τη στήριξη εγχώριων και ξένων νταβατζήδων δεν θα διστάσουν μπροστά σε τίποτα προκειμένου να θαφτούν τα εγκλήματα που έκαναν και να προστατέψουν τα συμφέροντα που εκπροσωπούν.
Και πρέπει να το λάβει σοβαρά υπ' όψιν αυτό η νέα κυβέρνηση.
