ΔΝΤ: “Η Ελλάδα έπεσε στα σκατά” NewPage

H εγχώρια πλουτοκρατία και το εγχώριο πολιτικό σύστημα για να αποσείσουν τις εγκληματικές ευθύνες τους για τα δεινά του ελληνικού λαού θεωρούν «περίτεχνη» τακτική να ρίχνουν την ευθύνη στους «έξω». Λες και οι «έξω» δεν είναι σύμμαχοί τους. Λες και οι «έξω» δεν είναι εταίροι τους. Λες και δεν είναι οι ντόπιοι που έφεραν «μέσα» τους «έξω», που τους κρατάνε εδώ, που «διαπραγματεύονται» και συναποφασίζουν μαζί τους.

Έτσι διανύουμε και πάλι τη φάση που ως βασικός υπεύθυνος για την κλιµάκωση και τη γενίκευση της αντιλαϊκής επίθεσης αναγορεύεται το Διεθνές Νοµισµατικό Ταµείο, με την κυβέρνηση να παριστάνει την ηρωική Μπουμπουλίνα που του αντιστέκεται...

Πρόκειται για θαυμάσια εξέλιξη, με την έννοια ότι μετά την ανακάλυψη της πυρίτιδας, μετά την ανακάλυψη της Αμερικής, τώρα έχουμε και μια νέα συγκλονιστική ανακάλυψη: Η καλή μας κυβέρνηση, η ίδια που αμέσως μετά τις εκλογές του Γενάρη 2015 χαριεντιζότανε με το ΔΝΤ, που ο κ.Τσίπρας το επισκεπτόταν το 2013 για να μας πει πόσο «λογικότερο» ήταν σε σχέση με την ΕΕ, τώρα ανακάλυψε ότι το ΔΝΤ… είναι κακό, είναι… μπαμπέσικο, είναι και… εκβιαστικό!

Κατά τα λοιπά, τόσο η κυβέρνηση όσο και η μνημονιακή αντιπολίτευση - αυτή που χαριεντιζότανε με το ΔΝΤ πριν από τον ΣΥΡΙΖΑ - συνεχίζουν να αναζητούν επικοινωνιακά ερείσματα για την προώθηση μιας πολιτικής που για το σερβίρισμά της χρειάζεται την επίκληση άλλοτε του «καλού» κι άλλοτε του «κακού μπάτσου», με το ΔΝΤ και τον Τόμσεν, από την μια μεριά, την ΕΕ και τον Σόιμπλε, από την άλλη μεριά, να εναλλάσσονται και στους δυο ρόλους.

Φυσικά ο κανιβαλικός ρόλος του ΔΝΤ είναι δεδομένος και αδιαμφισβήτητος. Τόσο δεδομένος και τόσο αδιαμφισβήτητος (όπως θα επιχειρήσουμε να υπενθυμίσουμε στο σημερινό και στα επόμενα σημειώματα της στήλης) που μόνο κάποιος εντελώς γελοίος ή κάποιος εντελώς πολιτικός απατεώνας μπορεί να καμώνεται ότι μόλις σήμερα το αντιλήφθηκε.

Ωστόσο δεν πρέπει να υπάρχει καμία αυταπάτη για το που θα πάνε τα πράγματα ακόμα κι αν αποχωρήσει το ΔΝΤ από την Ελλάδα εφόσον δεν ανατραπούν οι πολιτικοί συσχετισμοί υπέρ του λαού. Δεν πρέπει να υπάρχει καμία αυταπάτη για το που θα πήγαιναν τα πράγματα μετά το Καστελόριζο, ακόμα κι αν δεν υπήρχε το ΔΝΤ.

Αντί άλλης απόδειξης, να σημειώσουμε ότι η βάρβαρη πολιτική στην Ισπανία, η σφαγιαστική πολιτική στην Γαλλία, η αντιλαϊκή πολιτική στη Βρετανία, χωρίς ΔΝΤ εφαρμόζονται. Που σηµαίνει ότι η σταυροφορία του ελληνικού καπιταλισµού εναντίον των εργαζοµένων ήταν προαποφασισµένη και θα εξελισσόταν µε ή χωρίς το ΔΝΤ.

Αυτό ουδόλως αναιρεί ότι το ΔΝΤ είναι ένα από τα πιο στυγνά «εργαλεία» των κεφαλαιοκρατών. «Εργαλείο» που, όµως, δε δρα από µόνο του. Ήταν οι ηγέτες του όλου καπιταλιστικού κόσµου σε Ανατολή και Δύση που, ήδη από το 2008, αποφάσισαν ότι το ΔΝΤ θα χρησιµοποιηθεί για την έξοδο – τη δική τους έξοδο – από την οικονοµική κρίση.

Στα «γιατί» αυτής της επιλογής θα πρέπει να προσµετρηθεί µια ενδιαφέρουσα δήλωση του Αµερικανού υπουργού Οικονοµικών Τίµοθι Γκάιτνερ σχετικά µε την αξιοπιστία του ΔΝΤ:

«Οι ΗΠΑ - όπως είχε τονίσει - δεν έχασαν ποτέ ούτε δεκάρα. Είµαστε πολύ ισχυροί ως χώρα χάρη σε ό,τι έπραξε το ΔΝΤ κατά το παρελθόν (...)» (Bloomberg, 15/5/2010).

Αλλά δεν είναι µόνο οι ΗΠΑ που λατρεύουν το ΔΝΤ. Παρά τις οπορτουνιστικές αντιλήψεις που µιλούσαν για αναζήτηση από την Ελλάδα πιο «φιλελλήνων» δανειστών όπως ήθελαν ορισµένοι να παρουσιάζουν την Κίνα ή τη Ρωσία και κάποιες αραβικές χώρες, η αλήθεια είναι ότι ήδη από το 2010 η Κίνα, εκτοπίζοντας τις Γερµανία, Βρετανία, Γαλλία, Ιταλία και Σαουδική Αραβία, κατέλαβε την τρίτη από άποψη ισχύος θέση στα κέντρα λήψης αποφάσεων του ΔΝΤ, σε απόσταση αναπνοής από τη δεύτερη Ιαπωνία.

Όταν, επίσης, μιλούσαν διάφοροι για «φιλέλληνες» δανειστές ήξεραν ότι η κατανοµή των ψήφων στο ΔΝΤ ήταν πλέον σχεδόν ισοδύναµη ανάµεσα στις ΗΠΑ, από τη µια µεριά, και στις χώρες του BRIC και τη Σαουδική Αραβία, από την άλλη. Ναι, λοιπόν, «μαγαζί» των ΗΠΑ το ΔΝΤ, αλλά και ουδείς εξ εκείνων που το απαρτίζουν και συναποφασίζουν την τακτική του δεν είναι αθώος του αίματος των λαών που πέφτουν στα νύχια του ΔΝΤ.

Επαναλαμβάνουμε, λοιπόν, ότι από µόνη της η απόφαση για πρωταγωνιστική εµπλοκή του ΔΝΤ στην διαχείρηση της καπιταλιστικής κρίσης πρόσφερε από την πρώτη στιγμή µια σαφή απάντηση για το τι εννοούσαν και εννοούν οι καπιταλιστές – όλοι οι καπιταλιστές ανεξαρτήτως εθνικότητας– όταν µιλούσαν μετά την κατάρρευση της Λίμαν Μπράδερς περί της οικοδόµησης ενός «καλού», «δηµοκρατικού», «δικαιότερου» καπιταλισµού.

Η επιλογή τους από το 2008 να βάλουν ένα «λύκο», ένα διεθνή τοκογλύφο και µαυραγορίτη, που δανείζει µε ενέχυρο τις πολιτικές ελευθερίες και τα κοινωνικά δικαιώµατα λαών και χωρών για να φυλάξει τα πρόβατα είχε εξηγηθεί περίφηµα από το µεγαλοχρηµατιστή Τζορτς Σόρος στο βιβλίο του On Globalization (σ.σ: Για την Παγκοσµιοποίηση):

«Στην περίπτωση κρίσης - γράφει ο Σόρος - οι δανειστές

µπορούν να ευελπιστούν ότι το ΔΝΤ θα τους διασώσει»!

Εποµένως, το ΔΝΤ δεν επρόκειτο να χρησιµοποιηθεί ως µοχλός εξόδου από την οικονοµική κρίση (ούτε βέβαια υπήρξε ποτέ τέτοια πρόθεση), αλλά ως εκείνο που πάντα ήταν: ως πολιτικό εργαλείο του ιµπεριαλισµού για τη µεγαλύτερη υποταγή χωρών, κυβερνήσεων και κυρίως των λαών στις επιταγές και υποδείξεις του κεφαλαίου.

Άλλωστε, ανέκαθεν προϋπόθεση για κάθε χώρα που δανείζεται από το ΔΝΤ είναι η ανάληψη σηµαντικών «πολιτικών υποχρεώσεων». Ήδη, πολύ πριν αποβιβαστεί στην Ελλάδα, η πρώτη κίνηση του ΔΝΤ, δανείζοντας τη χρεοκοπηµένη Ουγγαρία, ήταν να επιβάλει ως όρους τη µείωση µισθών, το πάγωµα των συντάξεων και την κατάργηση στη χώρα του 13ου µισθού.

Η ιστορία του ΔΝΤ πείθει για τις «καλές» προθέσεις όσων το επικαλούνταν σαν «τεχνικό σύμβουλο», με πρώτη και καλύτερη την ΕΕ:

Στις 120 φορές που «παρενέβη» από την ίδρυσή του για να «λύσει» προβλήµατα οι λαοί και οι χώρες που υπέστησαν την «παρέµβαση» ισοπεδώθηκαν. Όλες. Αυτός είναι και ο λόγος που πάνω από εφτά δεκαετίες τώρα, το ΔΝΤ έχει µεταβληθεί σε ό,τι πιο µισητό για τις χώρες της Λατινικής Αµερικής και του «Τρίτου Κόσµου» που έχουν ενταχθεί στα προγράµµατά του, παίζοντας ρόλο δυνάστη για τους λαούς των κρατών που πέφτουν στα πλοκάµια του.

Όσο για τις σχέσεις του ΔΝΤ µε τη «δηµοκρατία», η παράδοση της οικονοµίας της Χιλής από το φασίστα Πινοσέτ στο ΔΝΤ βοά. Το αποτέλεσµα εκείνης της πρόσδεσης, µετά το τσουνάµι των ιδιωτικοποιήσεων που παρέσυρε από τις δηµόσιες επιχειρήσεις µέχρι το σύστηµα κοινωνικής ασφάλισης, ήταν η πλήρης κατάρρευση της οικονοµίας της Χιλής το 1982.

Η «θεραπεία» της Χιλής µε το «φάρµακο» του ΔΝΤ οδήγησε την ανεργία στο 22%, το 40% των κατοίκων κάτω από το όριο της φτώχειας, και ισοπέδωσε τους µισθούς των εργαζοµένων που περικόπηκαν κατά 50%. Κάποιοι βέβαια ευνοήθηκαν. Ήταν τα µονοπώλια, που είδαν τους φόρους επί των κερδών τους να καταργούνται πλήρως.

Σημειώστε: Ειδικός απεσταλµένος του ΔΝΤ στη Χιλή εκείνη την περίοδο ήταν ο κύριος Λίπσκι, ο κατοπινός συνεργάτης του Στρος-Καν, αναπληρωτής και προσωρινός αντικαταστάτης του µετά την παραίτηση του Στρος-Καν το Μάη του 2011.

Αποκαλυπτικός για το χαρακτήρα του ΔΝΤ είναι ο ρόλος που έπαιξε και συνεχίζει να παίζει συνολικά στη Λατινική Αµερική, όπου από τη δεκαετία του ’80 έχει καταστεί συνώνυµο της εξαθλίωσης, της φτώχειας, των πτωχεύσεων, της λιτότητας και των «αναδιαρθρώσεων» χρεών που φέρνουν νέα δάνεια, νέα χρέη και διαδοχικές χρεοκοπίες.

Για παράδειγµα, η κατάρρευση της Αργεντινής µε τη ληστεία άνω του 50% των συναλλαγµατικών αποθεµάτων της χώρας, ή της Βραζιλίας, που η «εξυγίανση» της οικονοµίας της οδήγησε στο διπλασιασµό της ανεργίας, στο κατρακύλισµα των κοινωνικών παροχών και στο διπλασιασµό του δηµόσιου χρέους από το 1996 έως το 2001 είναι «έργα» του ∆ΝΤ.

Οι βασικοί κανόνες πάνω στους οποίους καλούνται να ανταποκριθούν όλες οι χώρες που οι αστικές τάξεις τους κάλεσαν το «ιππικό» του ∆ΝΤ ενάντια στους λαούς είναι οι εξής:

α) Πλήρης ιδιωτικοποίηση όλων των κρατικών εταιρειών και καταλήστευση του εθνικού πλούτου των δανειοληπτριών χωρών,

β) πλήρης διάλυση οτιδήποτε θυµίζει δηµόσιο χαρακτήρα ή έλεγχο στην οικονοµία με έμφαση στον εκμηδενισμό δαπανών κοινωνικού χαρακτήρα σε Υγεία, Παιδεία, Πρόνοια κλπ ,

γ) ενίσχυση με κάθε τρόπο της τραπεζοκρατίας και εισαγωγή ενός νοµοθετικού πλαισίου που εγγυάται τον προσανατολισµό όλων των κατασταλτικών µηχανισµών στην υπηρεσία της ασύδοτης δράσης του κεφαλαίου

δ) πλήρης απελευθέρωση των κεφαλαιαγορών και απεριόριστη δυνατότητα κίνησης του κεφαλαίου στις χώρες που έχουν ενταχθεί στα σχετικά «προγράµµατα» -ενδεικτικό ότι στη Χιλή κατοχύρωσαν ως δικαίωµα στις ξένες επιχειρήσεις να επαναπατρίζουν τα κέρδη τους από τις δραστηριότητές τους στη Χιλή, χωρίς κανένα δασµό ή φόρο,

ε) ανεξέλεγκτη διαµόρφωση των τιµών στη βάση ότι «όλα τα ρυθµίζει η αγορά» - το αποτέλεσµα στην Ινδονησία και στο Εκουαδόρ, για παράδειγµα, ήταν λόγω της άρσης της επιδότησης των καυσίµων και ορισµένων τροφίµων η πρόκληση τεράστιας κοινωνικής εξαθλίωσης, το 1998 και το 2001.

στ (και κυριότερο): Όλα τα παραπάνω συνοδεύονται από «υποδείξεις» για μειώσεις μισθών και συντάξεων, για µαζικές απολύσεις εργαζοµένων στο όνοµα της µείωσης του κόστους παραγωγής, για πλήρη ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων, και φυσικά από µέτρα στραγγαλισµού των λαών που έχουν δανειστεί, αφού τα χρέη των αρχικών δανείων καταβάλλονται στο πολλαπλάσιο στο ταµείο του διεθνούς τοκογλύφου.

Αυτό είναι από το 1944 το «εργαλείο» - βασικός πυλώνας του ιμπεριαλισμού που λέγεται Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και που ελέγχεται ουσιαστικά από τις ΗΠΑ, όσο κι αν κατά καιρούς έχει για επικεφαλής Γάλλους διευθυντές, όπως η Λαγκάρντ και πριν ο «σοσιαλιστής» Ντοµινίκ Στρος-Καν.

Αυτό ήταν πάντα. Αυτή είναι η «τεχνογνωσία» που διαθέτει για να βγάλει την Ελλάδα, την Ευρώπη και τον κόσµο από την κρίση. Τι απ΄όλα αυτά δεν γνώριζαν οι εγχώριοι ταγοί μας, παλιοί και νέοι;

Τι ακριβώς δεν είχαν καταλάβει όταν έναν μόλις χρόνο µετά την εµπλοκή του ΔΝΤ στην Ελλάδα, ο Ντοµινίκ Στρος-Καν δήλωσε:

«Οι Έλληνες βρίσκονται µέσα στα σκατά. Και µάλιστα πολύ

βαθιά» (συνέντευξη στο Canal+, 13/3/2011).

Δεδοµένου, μάλιστα, ότι η ελληνική πλουτοκρατία και οι εκπρόσωποί της έχουν οδηγήσει τους Έλληνες να «συναναστρέφονται» µε µηχανισµούς όπως το ΔΝΤ, δεν φαίνεται να είχε και πολύ άδικο.

Αλλά οι τελευταίοι που πρέπει να παριστάνουν τους «έκπληκτους» από τέτοιες διαπιστώσεις ή πολύ περισσότερο τους «σωτήρες» του λαού από τέτοιες καταστάσεις είναι εκείνοι (οι δεξιοί, «αριστεροί» και «κεντροαριστεροδεξιοί») που μας έριξαν και μας διατηρούν σε αυτές τις υπέροχες ΔουΝουΤο-καταστάσεις.

enikos.gr/mpogiopoulos

ΔΝΤ: Από την Τυνησία, τις Φιλιππίνες και τη Βενεζουέλα στο Καστελόριζο

Στο χτεσινό σημείωμα της στήλης σημειώναμε ότι το ΔΝΤ και η ΕΕ αποτελούν τις δυο όψεις του ίδιου νομίσματος που εναλλάσσονται στο ρόλο του «καλού και κακού μπάτσου» πάνω στο σώμα του πειραματόζωου που λέγεται Ελλάδα, με απόλυτη ευθύνη του εγχώριου πολιτικού και οικονομικού κατεστημένου.

Είναι ακριβώς αυτό το πολιτικό κατεστημένο που παριστάνει κάθε φορά το «έκπληκτο» για την αγριότητα του ΔΝΤ, ή για την «αγριότητα» του κ.Σόιμπλε, ώστε να μην μιλά για την δική του αγριότητα ή – και κυρίως – για να χρησιμοποιεί σαν άλλοθι της δικής του αγριότητας την αγριότητα των «έξω» με τους οποίους, όμως, συνεργάζεται, συμμαχεί, διαπραγματεύεται και κυβερνά.

Για το ποιο είναι, όμως, το ΔΝΤ βοά ο πλανήτης. Οι μόνοι που καμώνονται ότι «δεν ήξεραν» είναι αυτοί που το έφεραν και το διατηρούν στην Ελλάδα…

Ας θυμηθούμε, λοιπόν, ορισμένα από τα «ανδραγαθήματα» του ΔΝΤ. Πράγματα γνωστά, φυσικά, στους ταγούς μας, αφού δεν είναι µόνο η Ελλάδα και ο λαός της που έχουν τη χαρά της «βοήθειας» του ΔΝΤ καθώς εκτός από την ελληνική πλουτοκρατία, το ΔΝΤ σπεύδει να συνδράµει την πλουτοκρατία και τα καθεστώτα της όπου γης.

***

Στις 18 Νοεµβρίου 2008 ο τότε επικεφαλής του ΔΝΤ έλαβε µια πολύ σηµαντική διάκριση: Του απονεµήθηκε ο τίτλος του «Ανώτερου Αξιωµατικού του Τάγµατος για τη Δηµοκρατία» από τον πρόεδρο της Τυνησίας, τον διαβόητο Μπεν Αλί.

Όπως εξήγησε ο Μπεν Αλί, µέλος και ο ίδιος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, όπως και ο Ντοµινίκ Στρος-Καν, ο επικεφαλής του ΔΝΤ βραβεύτηκε «για τα πνευµατικά του χαρίσµατα και τη συµβολή του στην ενίσχυση της οικονοµικής ανάπτυξης σε παγκόσµιο επίπεδο».

Όσο για τον επικεφαλής του ΔΝΤ, κάνοντας µια µικρή επίδειξη των πνευµατικών και δηµοκρατικών χαρισµάτων του, αµέσως µετά τη διάκριση που έλαβε δήλωσε ότι «η άποψη που έχει το ΔΝΤ για την πολιτική που ακολουθείται στην Τυνησία είναι πολύ θετική. Είµαι σίγουρος», πρόσθεσε τότε ο κ. Στρος-Καν, «ότι την επόµενη χρονιά, ακόµα κι αν σε παγκόσµιο επίπεδο η κατάσταση αποδειχτεί δύσκολη, στην Τυνησία τα πράγµατα θα συνεχίσουν να λειτουργούν σωστά (...) Στις συζητήσεις που είχα µε τους κ.κ. Μπεν Αλί και Ταουφίκ Μπακάρ πείστηκα ότι η Τυνησία σηµειώνει εντυπωσιακή πρόοδο στην προώθηση των µεταρρυθµίσεων και ότι οι προοπτικές είναι ευνοϊκές. Συνεχάρην τις Αρχές...», κατέληξε ο επικεφαλής του ΔΝΤ.

Κατά τη συµπλήρωση δύο ετών από την επιδαψίλευση τιµών εκ µέρους του Μπεν Αλί προς τον Ντοµινίκ Στρος-Καν, το Σεπτέµβριο του 2010, το ΔΝΤ συνέταξε έκθεση για την οικονοµική και πολιτική κατάσταση στην Τυνησία. Η έκθεση του ΔΝΤ µιλούσε για «σοβαρή και µακρόχρονη διακυβέρνηση» στην Τυνησία, η οποία, όπως προέβλεπε, θα γινόταν ακόµα... σοβαρότερη και θα εξασφάλιζε την περαιτέρω µακροηµέρευσή της, λαµβάνοντας τα εξής µέτρα:

Αυξήσεις των έµµεσων φόρων για το λαό,
µειώσεις του φόρου για τις επιχειρήσεις,
παροχή «πακέτων στήριξης» στις τράπεζες,
µειώσεις συντάξεων και ούτω καθεξής.

Μόλις δυο µήνες µετά την τελευταία έκθεση του ΔΝΤ ο λαός της Τυνησίας εξεγέρθηκε ενάντια στη φτώχεια και στον αυταρχισµό του δικτατορικού καθεστώτος του Μπεν Αλί. Ο τελευταίος, κυνηγηµένος από χιλιάδες διαδηλωτές που ζητούσαν ψωµί – και αφού πρώτα το καθεστώς του είχε δολοφονήσει εκατοντάδες από αυτούς– απέδρασε από τη χώρα, επιβιβαζόµενος σε ελικόπτερο µε κατεύθυνση τη Σαουδική Αραβία...

***

Το Φεβρουάριο του 2010 οργανώθηκε ειδική αποστολή υψηλόβαθµων στελεχών του ΔΝΤ στην Αίγυπτο. Δυο µήνες αργότερα εξέδωσε το πόρισµά της υπό µορφή έκθεσης. Παρά τις «τεχνικές γνώσεις» του ΔΝΤ, ουδεµία πρόβλεψη περιέχεται στην έκθεσή του για όσα θα ακολουθούσαν µόλις ένα χρόνο αργότερα.

Στην Αίγυπτο, άλλωστε, είναι εγκατεστηµένη µόνιµη αποστολή του ΔΝΤ ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του ’90. Η πολιτική που συµφωνήθηκε τότε µεταξύ καθεστώτος Μουµπάρακ - ΔΝΤ και η οποία επικυρώθηκε µε νόµο το 1991, µεταξύ άλλων προέβλεπε την ιδιωτικοποίηση 314 επιχειρήσεων του δηµόσιου τοµέα. Ο Μουµπάρακ πρόλαβε πριν από την εκδίωξή του να ξεπουλήσει τα 2/3 αυτών των επιχειρήσεων.

Λίγο πριν την εξέγερση, η πολιτική του ΔΝΤ στην Αίγυπτο είχε σαν αποτέλεσμα παγωμένους πραγµατικούς µισθούς για χρόνια, κατώτατο µισθό που δεν ξεπερνούσε τα 13 ευρώ, πληθωρισµό να τρέχει κοντά στο 16%, τις τιµές στο κρέας και στο κοτόπουλο να έχουν αυξηθεί µόνο τους πρώτους μήνες του 2011 από 30% έως και 150%, το 40% των Αιγυπτίων να ζει µε µόλις 2 δολάρια τη µέρα, οι νέοι έως και 30 ετών, που αποτελούν το 60% του πληθυσµού, να είναι άνεργοι σε ποσοστό που έφτανε τα εξωφρενικά επίπεδα του 90%.

Κι όμως, ήταν σε αυτές τις συνθήκες όταν σε συµπόσιο, που διοργανώθηκε στις αρχές του 2011 από το Αιγυπτιακό Κέντρο Ερευνών, ο επικεφαλής της αποστολής του ΔΝΤ, ονόµατι Άλαν Μακ Άρθουρ, τάχθηκε υπέρ της κατάργησης των κρατικών επιδοτήσεων στα πετρελαιοειδή.

Αν αναλογιστεί κανείς ότι οι επιδοτήσεις των πετρελαιοειδών στην Αίγυπτο απορροφούσαν το 15% των κοινωνικών δαπανών (όταν οι επιδοτήσεις των τροφίµων αποτελούσαν µόλις το 4%), τότε γίνεται αντιληπτό ότι εκείνο που στην ουσία ζήτησε το ΔΝΤ ήταν η πλήρης κατάργηση των δαπανών κοινωνικού χαρακτήρα!

Η εξέγερση του αιγυπτιακού λαού εκδηλώθηκε µόλις µια βδοµάδα µετά την παραπάνω «πρόταση» του ΔΝΤ...

***

Εκτός από την Τυνησία και την Αίγυπτο (και την Ελλάδα, φυσικά), την «τεχνική βοήθεια» του ΔΝΤ είχε λάβει και ο λαός της Λιβύης. Για την ακρίβεια, η «τεχνική βοήθεια» παρεχόταν προς τη λυβική κυβέρνηση µέσω πλήθους εκθέσεων του ΔΝΤ διανθισµένων από σωρεία συγχαρητηρίων προς το καθεστώς Καντάφι.

Στα κείµενα του ΔΝΤ (περιέχονται στο σάιτ Global Arab Network) σηµειώνονταν, µεταξύ άλλων, τα εξής: «Το Διεθνές Νοµισµατικό Ταµείο χαιρέτισε τις µακροοικονοµικές επιδόσεις της Λιβύης και τη σηµαντική πρόοδο στην εφαρµογή διαρθρωτικών µεταρρυθµίσεων, ιδιαίτερα στον οικονοµικό τοµέα. Η επίπτωση της παγκόσµιας κρίσης στη Λιβύη έχει περιοριστεί (...). Οι µεσοπρόθεσµες προοπτικές της Λιβύης συνεχίζουν να είναι ευνοϊκές».

Επίσης, στις εκθέσεις του για τη Λιβύη «το ΔΝΤ επαίνεσε την πρόοδο που επιτεύχθηκε στην ιδιωτικοποίηση των τραπεζών και στην αναδιάρθρωση. Ειδικότερα, εξέφρασε ικανοποίηση για την πρόσφατη σύσταση µιας εταιρείας διαχείρισης περιουσιακών στοιχείων για να ασχοληθεί µε τα επισφαλή δάνεια, καθώς και τη µερική ιδιωτικοποίηση της µεγαλύτερης δηµόσιας τράπεζας».

Το πιο ενδιαφέρον απ’ όλα, όµως, είναι τούτο: Η πλέον ευνοϊκή για το µέλλον της Λιβύης έκθεση του ΔΝΤ είναι εκείνη που, ενώ ο Καντάφι έστελνε αεροπλάνα για να βοµβαρδίζουν Λίβυους διαδηλωτές, δηµοσιευόταν πρώτη πρώτη στον κατάλογο των σχετικών εκθέσεων, που περιλαµβάνονταν στην επίσηµη ιστοσελίδα του ΔΝΤ υπό τον τίτλο «The Socialist People’s Libyan Arab Jamahiriya and the IMF».

Στη συγκεκριµένη έκθεση:

α) Το ΔΝΤ επαινούσε το καθεστώς Καντάφι για τα «πλεονάσµατα ρευστότητας» που είχε επιτύχει στον τραπεζικό τοµέα, για την «ενθάρρυνση του ανταγωνισµού» που προωθούσε, για τις «αναδιαρθρώσεις» που συντελούσε µε την «υποστήριξη του ΔΝΤ», και ούτω καθεξής.

β) Το ΔΝΤ «χαιρέτιζε» ως «ευπρόσδεκτες και ισχυρές τις µακροοικονοµικές επιδόσεις της Λιβύης». Επαινούσε και κατά τη διατύπωση της έκθεσης «συγχαίρει τις Αρχές της Λιβύης για το φιλόδοξο πρόγραµµά τους». Εκτιµούσε ότι «οι προοπτικές για την οικονοµία της Λιβύης παραµένουν θετικές». Υποστήριζε µε σθένος την ανάγκη να «προσαρµοστεί» το εργατικό δυναµικό της Λιβύης, ο λαός δηλαδή, στα κυβερνητικά σχέδια.

γ) Το ΔΝΤ στην έκθεσή του κατέληγε ως εξής: «Οι πρόσφατες εξελίξεις στις γειτονικές Αίγυπτο και Τυνησία είχαν περιορισµένες οικονοµικές επιπτώσεις για τη Λιβύη»! Τουλάχιστον είχαν την προνοητικότητα να προσθέσουν: «Μέχρι στιγµής»...

Η συγκεκριµένη έκθεση του ΔΝΤ αναρτήθηκε στην επίσηµη ιστοσελίδα του µε ηµεροµηνία 9 Φεβρουαρίου 2011. Δηλαδή αναρτήθηκε µόλις ένα µήνα πριν οι υποκριτές του ιµπεριαλισµού προχωρήσουν στη στρατιωτική τους επέµβαση κατά της Λιβύης. Μια επέµβαση που έγινε µε το αιτιολογικό ότι ήθελαν, υποτίθεται, να διασώσουν το λιβυκό λαό από ένα καθεστώς που µέχρι εκείνη τη στιγµή το στήριζαν και το επαινούσαν.

***

Οι Φιλιππίνες, σύµφωνα µε τις πληροφορίες που δηµοσίευσε τον Ιανουάριο του 2011 το γερµανικό περιοδικό Spiegel, είναι η χώρα την οποία οι διεθνείς δανειστές και «φίλοι» της Ελλάδας, προεξάρχοντος του κ. Κλάους Ρέγκλινγκ – που τυγχάνει επικεφαλής του λεγόµενου «Ευρωπαϊκού Μηχανισµού Στήριξης» – υποδείκνυαν ως «µοντέλο» για την αντιµετώπιση των οικονοµικών προβληµάτων της Αθήνας. Σηµειωτέον, ότι ο κ. Ρέγκλινγκ ήταν εκείνος που προΐστατο της «θεραπείας» που εφάρµοσε το ΔΝΤ στις Φιλιππίνες.

Τα αποτελέσµατα εκείνης της «θεραπείας» µετέτρεψαν τις Φιλιππίνες σε µια χώρα όπου:

Ενας στους τρεις κατοίκους της ζει µε λιγότερο από ένα δολάριο την ηµέρα.
Πάνω από ένα εκατοµµύριο παιδιά ζουν στους δρόµους.
Οι Φιλιππίνες είναι µια χώρα όπου εδώ και τριάντα χρόνια η δική της πλουτοκρατία την έθεσε υπό την εποπτεία του ΔΝΤ και της Παγκόσµιας Τράπεζας, κι ο λαός της βιώνει τη µέχρις εσχάτων πολιτική της «νεοφιλελεύθερης αναδόµησης».

Φυσικά και εκεί για την επιβληθείσα πολιτική από το ΔΝΤ και από τους εγχώριους κρατούντες το πρόσχηµα που χρησιµοποιήθηκε ήταν η εξόφληση του χρέους της χώρας.

Σε πολιτικό «ευαγγέλιο» κατά τη διάρκεια της «σωτηρίας» των Φιλιππίνων από το ΔΝΤ αναγορεύτηκαν

οι µεγάλες περικοπές στις κοινωνικές δαπάνες,
οι αθρόες ιδιωτικοποιήσεις,
το καθεστώς γενικευµένης λήψης µέτρων στην κατεύθυνση της λεγόµενης «απελευθέρωσης» της αγοράς,
η κατάργηση κάθε ελέγχου στο ξένο συνάλλαγµα και στις κερδοσκοπικές «επενδύσεις».

Οι συνέπειες ήταν οι αναµενόµενες:

Καταστροφή στη βιοµηχανία και στη γεωργία της χώρας (οι Φιλιππίνες από χώρα εξαγωγέας αγροτικών προϊόντων µετατράπηκε σε χώρα εισαγωγής αγροτικών προϊόντων),
πλήρης κατάρρευση της οικονοµίας όταν επήλθε η µαζική φυγή κεφαλαίων κατά τη διάρκεια της χρηµατιστηριακής κρίσης που έπληξε τις ασιατικές χώρες το 1997,
διεύρυνση της µαζικής φτώχειας και της κοινωνικής αποστέρησης,
τετραπλασιασµός από το 1980 – και µέσα σε µια δεκαπενταετία – των τοκοχρεολυσίων που ήταν υποχρεωµένες να πληρώνουν οι Φιλιππίνες στους δανειστές τους.

Όσον αφορά τη «ρύθµιση» που έγινε για την αποπληρωµή του δηµόσιου χρέους των Φιλιππίνων (στα ελληνικά αυτό κατά καιρούς λέγεται «αναδιάρθρωση», «επιµήκυνση», «ευρωοµόλογο», «επαναγορά», «κούρεµα», κ.ο.κ.) είχε ως αποτέλεσµα, αφενός, τη σε µόνιµη βάση καταλήστευση του 1/4 του ετήσιου προϋπολογισµού της χώρας για την αποπληρωµή του δηµόσιου χρέους, αφετέρου, την αύξηση του χρέους µέσω του πολλαπλασιασµού των δανείων που συνάφθηκαν για την εξόφληση των προηγούµενων δανείων.

Αυτά τα νέα χρέη κλήθηκαν να τα επωµιστούν και πάλι οι φτωχοί και οι απόκληροι, µέσω αυξήσεων τόσο στους φόρους επί των εισοδηµάτων τους, όσο και µέσω της εκτίναξης των έµµεσων φόρων.

Το τελικό αποτέλεσµα του «σχεδίου Μανίλα», το οποίο «προτάθηκε» στο πλαίσιο του «µηχανισµού στήριξης» των Βρυξελών για την Ελλάδα και για το οποίο η ελληνική πλουτοκρατία ποτέ δε µίλησε ευθέως στον ελληνικό λαό, είχε τα εξής «σωτήρια» επιτεύγµατα στις Φιλιππίνες:

Το ποσοστό του πληθυσµού που – σύµφωνα µε την Παγκόσµια Τράπεζα – οδηγήθηκε στη φτώχεια ανήλθε από το 2003 και µέσα σε µια τριετία στο 33%. Δηλαδή, µέχρι το έτος 2006 υπήρχαν περισσότεροι φτωχοί στις Φιλιππίνες από κάθε άλλη περίοδο στην ιστορία της χώρας αυτής.

***

Αρχές Φλεβάρη του 1989 ο νικητής των εκλογών σοσιαλδηµοκράτης Κάρλος Αντρές Πέρες ανέρχεται για δεύτερη φορά στην προεδρία της Βενεζουέλας.

Τρεις βδοµάδες αργότερα ο Πέρες ανακοινώνει σε συνεννόηση µε το ΔΝΤ ένα πρωτοφανές πρόγραµµα λιτότητας. Στις 27 του µηνός ο λαός εξεγείρεται και προχωρά σε µαζικές διαδηλώσεις στο Καράκας. Ο Πέρες κατεβάζει το στρατό εναντίον του λαού.

Ακόµα και σήµερα ο αριθµός των δολοφονηµένων, που εκτιµώνται σε περισσότερους από 3.000, παραµένει ανεξακρίβωτος. Ο τότε πρόεδρος του ΔΝΤ, ο επίσης «σοσιαλιστής» Μισέλ Καµντεσί, δεν µπορεί να κρύψει το θαυµασµό του για τον Πέρες:

«Ο διευθυντής του ΔΝΤ κύριος Καµντεσί επαίνεσε τη νέα κυβέρνηση του Κάρλος Αντρές Πέρες για το “θάρρος” της να εφαρµόσει το σκληρό οικονοµικό πρόγραµµα που συντάχθηκε προκειµένου να ενισχυθεί η οικονοµία» (Ρούσσος Βρανάς, «Τα Νέα», 3/3/2011).

Αυτό είναι το ΔΝΤ. Αλήθεια, τι από αυτά δεν γνωρίζει η ΕΕ που το έχει καταστήσει μέρος του «μηχανισμού σωτηρίας» της Ελλάδας; Τι από αυτά δεν γνωρίζουν όσοι το έφεραν και όσοι το διατηρούν στον τόπο μας;

enikos.gr/mpogiopoulos

“Είναι το ΔΝΤ, ανόητε”…

Η τοποθέτηση του κ.Τσίπρα στην ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ υπήρξε αποκαλυπτική του τρόπου με τον οποίο η κυβέρνηση αξιοποιεί την υπόθεση των διαρροών για τις συνομιλίες των στελεχών του ΔΝΤ.

    Εκείνο που προκύπτει από αυτή την υπόθεση – κατά τον κ.Τσίπρα – είναι ότι έχουμε το καλύτερο Μνημόνιο που είχαμε ποτέ!
    «Πολύ ευνοϊκότερη» η δική μας συμφωνία (αποφεύγει να το λέει «Μνημόνιο») ισχυρίστηκε ο κ.Τσίπρας! Κι από πού προκύπτει αυτό; Μα από το γεγονός ότι τους «πολεμάει» το ΔΝΤ…
    Ως εκ τούτου ο λαός πρέπει να είναι «χαρούμενος». Γιατί; Επειδή ο κ.Τσίπρας ορθώνει τα στήθη του ενάντια στο ΔΝΤ. Και το κάνει – όπως είπε - για να ζητήσει επιτάχυνση της λεγόμενης «αξιολόγησης». Μόνο που η «αξιολόγηση», όπως ήδη έχει ομολογήσει η κυβέρνηση, θα φέρει τουλάχιστον 5,4 δισ. ευρώ νέα μέτρα στις πλάτες του λαού!
    Τέτοια «ευτυχία» για τον λαό. Τέτοια και η «αντίσταση» του Τσίπρα. Σαν εκείνη των «17 ωρών»…

***

Τώρα, όμως, που ο Τσίπρας ανακάλυψε ότι το ΔΝΤ είναι ένας «δράκος», μόνο και μόνο για να κρυφτεί πίσω του παριστάνοντας ότι τον πολεμάει ώστε κατόπιν να σερβίρει σαν «δώρο» το δηλητήριο της νέας «αριστερής» λιτότητας και της νέας φορολεηλασίας, ας δούμε ορισμένα ζητήματα που εκθέτουν τον κ.Τσίπρα για την μέχρι τώρα «άγνοιά του»…

1) Στην αµαρτωλή ιστορία του ΔΝΤ καταγράφεται πλήθος εγκληµάτων που διαπράχθηκαν σε βάρος λαών για την εξασφάλιση των κερδών του κεφαλαίου και πάντα µε το πρόσχηµα της οικονοµικής «βοήθειας». Άλλωστε, δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι ολόκληρη η ιστορία του «ευαγούς» αυτού ιδρύµατος, µε τους κατά καιρούς «σοσιαλιστές» γενικούς διευθυντές, είναι µια διαρκής συνεργασία µε δικτατορίες και φασιστικά καθεστώτα.

    Το µοντέλο είναι το εξής: Το ΔΝΤ στηρίζει τους δικτάτορες, οι δικτάτορες ανοίγουν τις κερκόπορτες των χωρών τους στο ∆ΝΤ, µε αποτέλεσµα οι λαοί αυτοί, ακόµα και µετά την πτώση των δικτατόρων, να µένουν υπόδουλοι και αιχµάλωτοι της οικονοµικής τυραννίας του ΔΝΤ, για δάνεια που τα τοκοχρεολύσιά τους έχουν πολλαπλασιαστεί.
    Έτσι, δεν έχει υπάρξει δικτατορία που να µη βρήκε αρωγό της το ΔΝΤ: Από τις χούντες της Αργεντινής, της Χιλής, της Βραζιλίας, της Αϊτής και της Βολιβίας, µέχρι τις χούντες της Αιθιοπίας, της Νιγηρίας, της Λιβερίας και της Κένιας, και από τις χούντες του Πακιστάν και των Φιλιππίνων µέχρι τη χούντα της Ινδονησίας και το απαρτχάιντ της Νότιας Αφρικής.
    Αυτό είναι το ΔΝΤ. Ισοδύναµο της εξαθλίωσης και συνώνυµο της πολιτικής «µαυρίλας».
    Αλήθεια, τι από αυτά δεν γνώριζαν όσοι έφεραν και όσοι κρατούν το ΔΝΤ στην Ελλάδα;

***

2) Ο κ.Τσίπρας κατά την ομιλία του στην ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ υπήρξε λάβρος κατά του ΔΝΤ. Φρόντισε, μάλιστα, να διανθίσει την τοποθέτησή του με τις λέξεις «ανόητος» και «ανοησίες» τις οποίες εκτόξευσε επανειλημμένως εναντίον του ΔΝΤ ενώ παράλληλα έκανε και αναδρομή στα «λάθη» και τις «ανοησίες» των προγραμμάτων του Ταμείου στην Ελλάδα από το 2010.

Όμως:

Πρώτον: Τον Γενάρη του 2013, τρία ολόκληρα χρόνια από τη στιγμή που ξεκίνησαν τα «λάθη» και οι «ανοησίες» του Ταμείου, ο Αλ. Τσίπρας συναντήθηκε με την ηγεσία του ΔΝΤ στις ΗΠΑ και αμέσως μετά δήλωσε:

«(...) το ΔΝΤ κατανοεί το αυτονόητο, δηλαδή ότι το ελληνικό πρόγραμμα δεν βγαίνει δίχως γενναίο "κούρεμα" χρέους (...) Δεν ζητάμε να μας συμπαθήσουν στο Βερολίνο. Αναζητούμε συμμάχους, αλλά η πολιτική της Γερμανίας είναι καταστροφική. Εδώ (στις ΗΠΑ), μπορούμε να βρούμε συμμάχους για να αποτρέψουμε καταστροφικές πολιτικές».

    Ήταν τότε που ο ΣΥΡΙΖΑ και ο κ.Τσίπρας «φλέρταραν» με το ΔΝΤ. Ήταν τότε που εμφάνιζαν το ΔΝΤ σαν τον… «καλύτερο φίλο του ανθρώπου». Ήταν τότε που ανάμεσα στη Σκύλλα (ΔΝΤ) και στη Χάρυβδη (ΕΕ) έκαναν επιλογή υπέρ της πρώτης.
    Αλήθεια, τότε δεν το ήξεραν ότι το ΔΝΤ είναι κακό πράγμα, ότι κάνει «λάθη» και «ανοησίες»;…

   Δεύτερον: Στις 12 Ιουλίου 2015, στην περίφημη συνεδρίαση των… «17 ωρών», όταν ο κ.Τσίπρας ξεπούλησε τα πάντα, ο πρωθυπουργός θέτοντας τον τόπο σε τροχιά τρίτου Μνημονίου, υπέγραψε τα εξής:

«Τα κράτη μέλη της ζώνης του ευρώ που ζητούν χρηματοπιστωτική συνδρομή από τον ΕΜΣ αναμένεται να απευθύνουν, εφόσον είναι δυνατόν, ανάλογο αίτημα και στο ΔΝΤ. Αυτό αποτελεί προϋπόθεση προκειμένου η Ευρωομάδα να συμφωνήσει σχετικά με νέο πρόγραμμα του ΕΜΣ. Επομένως, η Ελλάδα θα ζητήσει τη συνέχιση της στήριξης του ΔΝΤ (παρακολούθηση και χρηματοδότηση) από τον Μάρτιο του 2016».

    Τα παραπάνω, η δέσμευση δηλαδή της κυβέρνησης Τσίπρα ότι θα ζητήσει την παραμονή του ΔΝΤ στην Ελλάδα και πέραν του Μαρτίου του 2016 έγιναν νόμος του ελληνικού κράτους.
    Ήταν στον νόμο 4334 με τίτλο «Επείγουσες ρυθμίσεις για τη διαπραγμάτευση και σύναψη συμφωνίας με τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Στήριξης (Ε.Μ.Σ.)» (ΦΕΚ Α' 80/16-07-2015) που πέρασε από την ελληνική Βουλή - αυτολεξεί – η απόφαση της 12^ης Ιουλίου.
    Ήταν εκεί που ο κ.Τσίπρας νομοθέτησε την παραμονή του ΔΝΤ στην Ελλάδα.
    Αλήθεια, τότε δεν το ήξεραν ότι το ΔΝΤ είναι κακό πράγμα, που κάνει «λάθη» και «ανοησίες»;…

    Τρίτον: Ο κ.Τσίπρας, παραμονές του δημοψηφίσματος, έστειλε την περίφημη επιστολή προς τον Ντάισελμπλουμ και προς το Διοικητικό Συμβούλιο του ESM με την οποία αιτήθηκε νέο δάνειο – και στην ουσία νέο Μνημόνιο - για την Ελλάδα.
    Στην επιστολή του ο κ.Τσίπρας τόνιζε ότι το αίτημά του υποβλήθηκε για να υπάρξει «στήριξη» της ελληνικής οικονομίας βάσει των όρων «της συνθήκης του ESM».
    Μόνο που όποιος έχει διαβάσει έστω και… μισή φορά την συνθήκη του ESM γνωρίζει ότι δεν υπάρχει σελίδα της συγκεκριμένης συνθήκης που να μην μνημονεύεται ότι όποιος σπεύδει στην αγκαλιά του ESM καταλήγει, ταυτόχρονα, στα νύχια του ΔΝΤ.
Για παράδειγμα, τόσο στο προοίμιο όσο και στις διατάξεις της συνθήκης σύστασης του ESM αναφέρεται ότι:

«Ο ESM θα συνεργάζεται πολύ στενά με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) για την παροχή οικονομικής βοήθειας. Σε κάθε περίπτωση, η ενεργός συμμετοχή του ΔΝΤ θα επιδιωχθεί, τόσο σε τεχνικό όσο και οικονομικό επίπεδο. Ένα κράτος μέλος της ευρωζώνης που ζητά οικονομική ενίσχυση από τον ESM αναμένεται να απευθύνει ένα παρόμοιο αίτημα προς το ΔΝΤ» (προοίμιο, παράγραφος 6).

Είναι τέτοια η σχέση του ESM με το ΔΝΤ σε βαθμό που ήδη από το προοίμιο της συνθήκης τα κράτη – μέλη της ΕΕ

«αποδέχονται καθεστώς προνομιακού πιστωτή του ΔΝΤ πάνω από τον ESM» (προοίμιο, παράγραφος 10).

Στο άρθρο 13 της συνθήκης αναφέρεται ότι η εκτίμηση επί του αιτήματος μιας χώρας να ενταχθεί στον ESM

«διενεργείται από κοινού με το ΔΝΤ» (παράγραφος 1,β).

Στη συνέχεια προστίθεται ότι

«εάν εκδοθεί απόφαση, σύμφωνα με την παράγραφο 2, το συμβούλιο διοικητών αναθέτει στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή - σε συνεργασία με την ΕΚΤ και εφόσον είναι εφικτό, από κοινού με το ΔΝΤ- να διαπραγματευτεί με το ενδιαφερόμενο μέλος του ΕΜΣ Μνημόνιο Κατανόησης (ΜΚ) όπου θα περιγράφονται αναλυτικά οι όροι που θα συνδέονται με τη διευκόλυνση χρηματοπιστωτικής συνδρομής» (παράγραφος 3).

Πάλι στο άρθρο 13 σημειώνεται ότι

«Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή - όπου αυτό είναι δυνατόν από κοινού με το ΔΝΤ, και σε συνεργασία με την ΕΚΤ - είναι αρμόδια για την παρακολούθηση της συμμόρφωσης με τους όρους οικονομικής πολιτικής που συνδέονται με την οικονομική βοήθεια…»(παράγραφος 7).

Στο άρθρο 33 τονίζεται με έμφαση:

«Ο ESM δικαιούται, για την επέκταση των σκοπών του, να συνεργαστεί, εντός των όρων της παρούσας συνθήκης, με το ΔΝΤ…».

Αυτάζήτησε ο κ.Τσίπρας. Αυτά υπέγραψε ο κ.Τσίπρας. Αυτά ψήφισε ο κ.Τσίπρας.

***

    Ερώτηση 1η:  Όταν αιτείτο, όταν υπέγραφε κι όταν ψήφιζε, ο κ.Τσίπρας δεν ήξερε ότι το ΔΝΤ είναι κακό πράγμα;…

    Ερώτηση 2η:  Όταν κατά την πρώτη 7μηνη διακυβέρνησή του ο κ.Τσίπρας μάζευε με Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου όλα τα αποθεματικά από τα ταμεία των κρατικών φορέων για να πληρώνει τοκογλυφικά και δόσεις στο ΔΝΤ, δεν το ήξερε ότι το ΔΝΤ ήταν «ανόητο»;

    Ερώτηση 3η:  Όταν ο κ.Τσίπρας, πριν γίνει πρωθυπουργός και αφότου έγινε πρωθυπουργός,
-εμφάνιζε το ΔΝΤ σαν τον «αρωγό» της Ελλάδας στο θέμα του χρέους,

-όταν καθημερινά τα βαποράκια της «πρώτη φορά Αριστεράς» πουλούσαν την προπαγάνδα για το «καλό» ΔΝΤ έναντι του κακού Σόιμπλε,

-όταν τον Ιούλη του 2015 ο Τσκαλώτος έστειλε την επιστολή στο ΔΝΤ ζητώντας την παραμονή του στην Ελλάδα και την συμμετοχή και στο τρίτο Μνημόνιο,

-τότε που καλούσαν τον λαό ανάμεσα στην Σκύλλα του ΔΝΤ και στην Χάρυβδη της ΕΕ να εναποθέσει τις ελπίδες του στην… «νεράιδα» του ΔΝΤ,

    δεν το ήξεραν ότι το ΔΝΤ έκανε τα γνωστά και εξεπίτηδες δήθεν «λάθη» του;…

    Ερώτηση 4η: Ακόμα κι αν το ΔΝΤ, για τους δικούς του λόγους και στο πλαίσιο των αντιθέσεων με τον ευρωενωσιακό ιμπεριαλισμό, φύγει από την Ελλάδα, η χώρα μας, ο λαός μας, δεμένος στο άρμα των Μνημονίων του Γιούνκερ, της Κομισιόν, του Σόιμπλε και της εγχώριας χρηματιστικής ολιγαρχίας, θα περνάει καλά; Αυτό ισχυρίζεται ο «αριστερός» Τσίπρας;

    Ερώτηση 5η:  Ο κ.Τσίπρας ξεπλένοντας τον βρώμικο ρόλο της ΕΕ εναντίον του ελληνικού λαού είπε στην ομιλία του στην ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ ότι «πρέπει να προστατέψουμε την Ευρώπη» από το ΔΝΤ! Πιο εμφανής προσπάθεια να στραφεί ο λαός στον «καλό μπάτσο» (ΕΕ) από τον «κακό μπάτσο» (ΔΝΤ) δεν υπάρχει. Αλλά ποιες «αξίες» ποιών ακριβώς θέλει να προστατέψει ο κ.Τσίπρας από το ΔΝΤ; Εκείνων της ΕΕ, που οι ίδιοι είναι που έφεραν το ΔΝΤ στην Ελλάδα και στην Ευρώπη, καθιστώντας το - οι ίδιοι - από την ιδρυτική κιόλας πράξη του ESM σε συστατικό στοιχείο της πολιτικής τους;

Συμπέρασμα:

    Κάθε φορά που νέα, σκληρά, αντιλαϊκά μέτρα βρίσκονται προ των πυλών, η κυβέρνηση ανασύρει το παραμύθι της… «σκληρής διαπραγμάτευσης».
    Κάθε φορά που τα έχει ξεπουλήσει όλα παριστάνει την «αντιστασιακή» στην προσπάθειά να αποκοιμίσει το λαό με αυταπάτες και με ψευδαισθήσεις, να τον κρατήσει αιχμάλωτο της ραγιάδικης λογικής «καλύτερα με το κακό παρά με το χειρότερο».
    Κάθε φορά που ξεφτιλίζει την έννοια «Αριστερά» μασκαρεύεται και κορδώνεται, υποδύεται την προστάτιδα των συμφερόντων του λαού για να κερδίσει χρόνο ώστε κατόπιν να σερβίρει σαν «τετελεσμένο γεγονός» και σαν προϊόν «σκληρής διαπραγμάτευσης», τι; Την λεηλασία του λαού!
    Τέτοιο παραμύθι είναι και η «αντιΔΝΤ» στάση του κ.Τσίπρα. Ένα ακόμα παραμύθι.
    Εκτός, βέβαια, αν ο γνωστός για την φιλαλήθειά του κ.Τσίπρας, όντως αντιλήφθηκε το ρόλο του ΔΝΤ μόλις τώρα. Οπότε σε αυτή την περίπτωση θα έχει δίκιο: Όποτε συναντήσει κάποιον που διατηρεί ψευδαισθήσεις για το ΔΝΤ, κι αφού του υπενθυμίσει τις «ανοησίες» του ΔΝΤ, εν κατακλείδι να του επισημάνει: «Είναι το ΔΝΤ, ανόητε»…

enikos.gr