Οι αριθμοί αλλά και η μορφή όλων των ελληνικών ΜΜΕ είναι αρκετά για
να πείσουν ακόμα και τον πιο αθώο ότι κανένα απο αυτά δεν μπορεί να
ζήσει απο το προϊόν που παράγει.
Οι κυκλοφορίες των εφημερίδων είναι
τόσο περιορισμένες ώστε είναι αμφίβολο για το κατά πόσο τα έσοδα που
προέρχονται απο αυτές αρκούν για να πληρωθεί το χαρτί.
Τα ραδιόφωνα και
οι τηλεοπτικοί σταθμοί που προσφέρουν δωρεάν το περιεχόμενο τους
περιορίζουν τις πηγές εσόδων τους στις διαφημίσεις και στις χορηγίες. Αν
σε αυτά, προστεθούν και τα δάνεια τότε έχει κανείς μία ικανοποιητική
εικόνα για την μορφή των εσόδων τους.
Και πλέον,σε αντίθεση με το
παρελθόν , οι σημερινοί επιχειρηματίες του τύπου είναι εξοικειωμένοι με
τις ...δοσοληψίες . Εργολάβοι,εφοπλιστές, προμηθευτές του Δημοσίου,
έμποροι πετρελαιοειδών γνωρίζουν να συναλλάσσονται με τους
τραπεζίτες,να παζαρεύουν με τους προμηθευτές, να υπόσχονται μπαξίσια για
τις δουλειές.Ξέρουν να υποχωρούν , να επιτίθενται, να αναδιπλώνονται ,
να γλύφουν , να εκβιάζουν και να δαγκώνουν προκειμένου να πάρουν
δουλειές.
Και στα εκδοτικά τους μαγαζιά ακολουθούν ανάλογες πρακτικές
προκειμένου να έχουν πρόσβαση στις μοναδικές πηγές εσόδων που
εξασφαλίζουν την οικονομική τους επιβίωση. Έτσι,προκειμένου να
αποκτήσουν τα έσοδα απο αυτές τις περιορισμένες πηγές δεν διστάζουν να
ακολουθήσουν κάποιες απο τις διαδρομές που περιγράψαμε παραπάνω. Και
έτσι μπαίνουν στον φαύλο κύκλο της απαξίωσης.
Όλα αυτά, μπορούν να βοηθήσουν στο να κατανοήσει κανείς όχι μόνο
τις συγκρούσεις που διαμείβονται τον τελευταίο καιρό μεταξύ εκδοτών και
καναλαρχών με την πολιτική ηγεσία αλλά και τις μύχιες σκέψεις των
κυβερνητικών στελεχών. Τόσο ο πρωθυπουργός όσο και υπουργοί τους
εμφανίζονται υπερασπιστές της ελευθερίας έκφρασης και του
πλουραλισμού.Αυτές είναι μπούρδες...
Η αλήθεια είναι ότι όσο και αν περιοριστεί ο αριθμός των
εφημερίδων , των περιοδικών και των τηλεοπτικών σταθμών αν η οικονομική
επιβίωση τους εξαρτάται αποκλειστικά απο τις διαφημίσεις τίποτε δεν
πρόκειται να αλλάξει .Και αυτό το γνωρίζουν καλά οι κυβερνήτες.Όσοι
διαγωνισμοί και αν γίνουν , όσοι πλειστηριασμοί και αν πραγματοποιηθούν
όσοι έλεγχοι και αν διενεργηθούν στα οικονομικά των εφημερίδων, αν τα
ταμεία των ΜΜΕ γεμίζουν μόνο απο τις διαφημίσεις το αποτέλεσμα θα είναι
το ίδιο: αναξιοπιστία, συναλλαγή και σκοπιμότητα.
Οι περίφημοι λοιπόν διαγωνισμοί για τις τηλεοπτικές άδειες το μόνο
που θα βελτιώσουν είναι τις δημόσιες σχέσεις και ενδεχομένως το κομπόδεμα
εκείνων που έχουν την αρμοδιότητα να μοιράζουν διαφημιστικό χρήμα.Αυτό
είναι το κρίσιμο δεδομένο το οποίο μπορεί να αποκωδικοποιήσει τις
προθέσεις των κυβερνώντων.
Σήμερα,τον έλεγχο του ποσοστού της
διαφημιστικής δαπάνης τον πρώτο λόγο τον έχουν οι Κυβερνήσεις αφού
ελέγχουν τις περισσότερες επιχειρήσεις του μοιράζουν την διαφημιστική
πίτα δηλαδή τις τράπεζες, τις ΔΕΚΟ , την κρατική διαφήμιση, τους ΟΤΑ
κλπ. Η Κυβέρνηση μπορεί άμεσα ή έμμεσα να ελέγξει την κατανομή , μπορεί
να νομοθετήσει , να ψιθυρίσει και να «νουθετήσει». Δηλαδή, είναι ο
τροχονόμος που καθορίζει την ροή της κυκλοφορίας του χρήματος. Και με τα
μέτρα που πήρε όχι μόνο διατηρεί τα προνόμια αυτά αλλά και τα
ενισχύει.
Προχώρησε όμως και ένα βήμα παραπέρα αφου ,με τα νομοθετήματα
της εξασφάλισε στους εκάστοτε κυβερνώντες την απαραίτητη δύναμη για να
ελέγχουν σχεδόν ολοκληρωτικά την μορφή της ενημέρωσης. Πρόκειται για μία
"τελική λύση" σε μία αντιπαράθεση που ταλαιπωρεί τον τόπο σχεδόν δύο
αιώνες. Η Κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ,έκανε αυτό που δεν τόλμησε να κάνει καμία
άλλη Κυβέρνηση απο καταβολής του ελληνικού κράτους: έβαλε βάνες στα
ταμεία των ΜΜΕ. Φυσικά όσο και αν προσπαθεί να καμουφλάρει την
σκοπιμότητα αυτή με ένα αριστερό άρωμα , η μπόχα είναι τόσο ισχυρή ώστε
είναι αδύνατον να την εξαφανίσει.
Μα τελικά οι διαφημίσεις είναι ο Αρμαγεδδών της ενημέρωσης; Όχι
φυσικά. Αλλά αν όμως αυτές είναι οι σχεδόν αποκλειστικές πηγές εσόδων
τότε μπορεί να μετατραπούν σε πανούκλα. Και αυτό ο κ.Τσίπρας , ο κ.
Παππάς και όσοι ασχολούνται με την ενημέρωση όφειλαν να τον γνωρίζουν
και ως αριστεροί που ισχυρίζονται ότι είναι, εστιάσουν σε αυτό ακριβώς
το σημείο τις παρεμβάσεις τους.
Αν η Κυβέρνηση ήθελε πραγματικά να
εξυγιάνει το τοπίο της ενημέρωσης θα έκανε το πιο απλό πράγμα στον
κόσμο: θα υποχρέωνε τα media να έχουν ένα ελάχιστο προκαθορισμένο
ποσοστό εσόδων από τους αναγνώστες, θεατές και ακροατές. Από τις
πωλήσεις των εφημερίδων, την πώληση περιεχομένου και από άλλες
συνδρομητικές υπηρεσίες που θα μπορούσαν να παρέχουν. Δραστηριότητες
απόλυτα συμβατές με το προϊόν του τύπου που σίγουρα θα συνέβαλλαν στην
δημιουργία μερικών χιλιάδων θέσεων εργασίας ενώ ταυτόχρονα θα πρόσφεραν
στους επιχειρηματίες την απαραίτητη αυτονομία αλλά και κίνητρα για να
βελτιώσουν το προϊόν τους και να απαγκιστρωθούν από τον θανάσιμο
εναγκαλισμό των οικονομικών και πολιτικών ολιγαρχών του τόπου.
Δεν θα
χρειάζονταν να κάνουν υποκλίσεις ούτε στους τραπεζίτες ούτε και στους
κυβερνήτες ούτε και στους αρχοντοχωριάτες μεγαλοσχήμονες νταβατζήδες του
τόπου.
Η κυβέρνηση είχε την ιστορική ευκαιρία να νομοθετήσει την
μοναδική πολιτική που θα εξασφάλιζε ταυτόχρονα την διαφάνεια, την
οικονομική υγεία και την αναβάθμιση της ενημέρωσης. Δεν το έκανε.
Αντίθετα επέλεξε να διαμορφώσει τις συνθήκες για να αλλάξουν όνομα οι
"νταβατζήδες" χωρίς να αναγκαστούν να αλλάξουν ...δουλειά.
paratiritis
