Είναι κατανοητό ότι κάποιοι έχουν αμφιβολίες…
Είναι κατανοητό ότι κάποιοι ευελπιστούν και ελπίζουν…
Είναι κατανοητό πως είναι φρικτή η αλήθεια που γνωρίζουμε -αν και μας την κρύβουν- και δεν θέλουμε να την πιστέψουμε, να την αποδεχθούμε.
Είτε μας αρέσει, είτε δεν μας αρέσει, στη χώρα έχει γίνει πραξικόπημα, με πολύ καλά οργανωμένο σχέδιο και με εναλλαγές στην θέση του κατ’ επίφασην πρωθυπουργού.
Το πολιτικό σύστημα γνωρίζει πάρα πολύ καλά τι συμβαίνει, όπως γνωρίζει πάρα πολύ καλά σε τι έχει συναινέσει, ενώ γνωρίζει πάρα πολύ καλά και την κατάληξη των όσων μέχρι σήμερα ζούμε.
Στην Ελλάδα έγινε ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ και η χώρα παραδόθηκε άνευ όρων σε καρτέλ οικονομικών συμφερόντων, σε συμφέροντα τρίτων χωρών και αποτελεί ταυτόχρονα το μέγιστο “πείραμα” της νέας τάξης πραγμάτων για την απόλυτη κατοχή μίας χώρας, χωρίς να προηγηθεί πόλεμος.
Στην Ελλάδα έγινε ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ και οι πραξικοπηματίες κυβερνούν ενώ ταυτόχρονα μετέχουν σε σχέδιο ολικής απώλειας της εθνικής κυριαρχίας και ανεξαρτησίας.
Στην Ελλάδα έγινε ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ από όλους εκείνους που γνώριζαν πως η θέση τους για το υπόλοιπο της ζωής τους είναι σε κάποιο κελί μίας υπόγειας φυλακής και αντάλλαξαν την τιμωρία τους με την δική μας δουλεία και με την άλωση της χώρας εις το διηνεκές.
Αυτούς τους πραξικοπηματίες πρέπει να τους απομακρύνουμε εμείς, γιατί δεν θα το κάνει κανένας άλλος για εμάς…
Είτε το πιστεύουμε, είτε όχι, όλοι γνωρίζουμε πως είναι πλέον ζήτημα ζωής και θανάτου…
Ή αυτοί, ή εμείς…
..........έλεγε κάποτε ο καθηγητής συνταγματικού δικαίου Γιώργος Κασιμάτης
Κάποιοι λοιπόν ευελπιστούν και ελπίζουν. Κάποιοι δυσκολεύονται να πιστέψουν και να αποδεχθούν τη φρικτή αλήθεια.
Βαδίζουμε ολοταχώς προς την τελευταία πράξη της φαρσοκωμωδίας. Πλέον το ζητούμενο δεν είναι η διαπραγμάτευση της συμφωνίας αλλά η επικοινωνιακή της διαχείριση ώστε να παρουσιαστεί ως επιτυχία της κυβέρνησης.
Το παλιό σλόγκαν ήταν "καταργούμε τα μνημόνια με ένα νόμο". Το καινούργιο είναι "όποιος βουλευτής της συγκυβέρνησης δεν ψηφίσει το νέο μνημόνιο ρίχνει νερό στον μύλο του σεναρίου της σύντομης αριστερής παρένθεσης".
Παλαιοκομματική πετυχημένη συνταγή. Ψηφίστε το νέο μνημόνιο αλλιώς θα τραβήξετε το χαλί κάτω από τα πόδια του Τσίπρα και θα υλοποιηθεί το σενάριο της σύντομης αριστερής παρένθεσης.
Λες και είχε φαγούρα ο λαός αν οι απατεώνες που κάθονται στην καρέκλα της εξουσίας είναι δεξιοί ή αριστεροί. Τα προβλήματα του λαού παραμένουν και για ακόμη μια φορά ο λαός έπεσε θύμα πολιτικών απατεώνων.
Και η πιο πικρή αλήθεια, όσο κι αν δεν θέλουμε να το πιστέψουμε είναι αυτή. Αν υπήρχε πολιτική ηθική, το νέο και άφθαρτο που ευαγγελίζονταν, θα έπρεπε ο πρωθυπουργός να βγει και να πει την αλήθεια στον κόσμο. Οι διαπραγματεύσεις απέτυχαν, το προεκλογικό μας πρόγραμμα δεν μπορεί να υλοποιηθεί όσο βρισκόμαστε σε καθεστώς οικονομικής κηδεμονίας.
Και πως θα μπορούσε άλλωστε να διαπραγματευτεί από τη στιγμή που αποδέχτηκε πλήρως τη δανειακή σύμβαση και εγγυήθηκε τη συνέχιση της αποπληρωμής του χρέους. Αφού δέχεσαι να εξυπηρετείς ένα χρέος που είναι πάνω από τις οικονομικές σου δυνατότητες, σημαίνει ότι θα το εξυπηρετείς με νέα δάνεια. Τα νέα δάνεια θα πληρώνουν τα παλιά. Και επειδή οι αγορές δεν μας εμπιστεύονται, ο μόνος τρόπος να δανειστούμε είναι να εφαρμόσουμε μνημονιακές πολιτικές μέχρι να κερδίσουμε την εμπιστοσύνη των αγορών. Μέχρι δηλαδή να γίνουμε σκλάβοι. Να μην έχουμε δικαίωμα στην ιδιοκτησία και να δουλεύουμε για ένα κομμάτι ψωμί, εγκαταλείποντας κάθε σκέψη και ελπίδα για μελλοντική ανάκαμψη και ανάκτηση εθνικής κυριαρχίας.
Απλά πράγματα. Γιατί να κοροϊδεύουμε τον κόσμο;
Η στιγμή που ο Τσίπρας αποδέχτηκε το χρέος και εγγυήθηκε την ομαλή αποπληρωμή του, σήμανε και το τέλος της διαπραγμάτευσης. Αυτό ήταν το μοναδικό διαπραγματευτικό μας χαρτί και το κάψαμε πριν καν αρχίσει η διαπραγμάτευση, χωρίς να πάρουμε ούτε ένα αντάλλαγμα. Από εκεί και πέρα έγινε μια επικοινωνιακή διαχείριση, ένα σόου ώστε να παρουσιαστεί ότι η κυβέρνηση ματώνει, δίνει μάχη με τα θηρία, ο δράκος ζητούσε 99,5 σταγόνες αίματος και τελικά η κυβέρνηση κατάφερε να περιορίσει τις απαιτήσεις του στις 99 σταγόνες.
Το πολιτικά έντιμο και ηθικό λοιπόν θα ήταν, για μια κυβέρνηση που αυτοπροσδιορίζεται ως αριστερή, να βγει και να πει την αλήθεια στον λαό. Και κατευθείαν να ζητήσει τη γνώμη του μέσω δημοψηφίσματος. Να χαράξει και να εφαρμόσει πολιτική με τον λαό συμμέτοχο και όχι απέναντι και θύμα.
Δεν χρειάζεται ο λαός Παπαδημούληδες και δημοσκοπήσεις των νταβατζήδων. Τους έφαγε στη μάπα τόσα χρόνια.
Δημοκρατία χρειάζεται. Αλλά δυστυχώς το πολιτικό σύστημα της μεταπολίτευσης, παιδί του οποίου είναι και ο ΣΥΡΙΖΑ, δεν παραχωρεί στον λαό το δικαίωμα να αποφασίσει ο ίδιος ούτε καν τον τρόπο με τον οποίο θέλει να πεθάνει.
Τέλος, σαν άνθρωπος, θα ήθελα να ευχηθώ κάτι καλό να προκύψει για τους συνανθρώπους μας που βρίσκονται σε απελπισία. Αναφέρομαι σε αυτούς που δεν έχουν κανέναν πόρο για να επιβιώσουν, κανένα εισόδημα, καμία κρατική μέριμνα. Αυτό το θέμα που αποτελεί ντροπή για τον πολιτισμό ευρωπαϊκής χώρας δεν αντιμετωπίζεται με προγράμματα επικοινωνιακής διαχείρισης ούτε με φιλανθρωπίες
Αν ούτε και αυτό το ελάχιστο δεν μπορούμε να εξασφαλίσουμε στον λαό με αντάλλαγμα το δεδομένο ξεπούλημα της ελευθερίας και της πατρίδας του, τότε δεν ξέρω ποιο είναι το νόημα του να διοικούμε αυτό το κράτος. Ας δώσουμε τα κλειδιά στους δανειστές. Αφού εξασφάλισαν τα δικαιώματα, ας αναλάβουν και τις υποχρεώσεις.
