Πρώτη φορά αριστερά. Η ελπίδα έρχεται.
Καλά τα ορεκτικά αλλά ας περάσουμε και στο κυρίως πιάτο.
Κληρονομήσαμε ένα χρέος που δημιούργησε η οικονομικοπολιτική ελίτ της μεταπολίτευσης.
Δεν τα φάγαμε όλοι μαζί. Κάποιοι όμως τα έφαγαν και κάποιοι καλούνται να πληρώσουν.
Εδώ προκύπτουν κάποια ερωτήματα προς τη νέα αυτοπροσδιοριζόμενη ως αριστερή κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ .
Αποδεχόμαστε το χρέος προς τους δανειστές;
Νομίζω την απάντηση την έδωσε ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας. Αποδεχόμαστε το χρέος και την διαχείριση του με την βοήθεια των θεσμικών οργάνων των δανειστών. Βάζοντας φυσικά έναν αστερίσκο σχετικά με την βιωσιμότητα του χρέους και έναν άλλο αστερίσκο για τα υφεσιακά μέτρα αλλά στα πλαίσια του διαλόγου και της κατανόησης των θέσεων μας από τους δανειστές χωρίς ακρότητες και μονομερείς ενέργειες που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε άτακτη έξοδο μας από το ευρώ.
Είναι κατανοητό το ότι η σημερινή κυβέρνηση παρέλαβε μια κατάσταση δύσκολα διαχειρίσιμη. Η χώρα μας έχει απολέσει εθνική κυριαρχία με ευθύνη των προηγούμενων κυβερνήσεων που διαχειρίστηκαν την κρίση χρέους και υπέγραψαν την υποδούλωση της στους τοκογλύφους. Όμως θα πρέπει να είμαστε ρεαλιστές. Μέσα σε αυτά τα πλαίσια(που δεν είναι προσωπική μου επιλογή), αφού δηλαδή έχουμε αποκλείσει την μονομερή διαγραφή χρέους δεν ωφελεί σε πολλά πράγματα, εκτός ίσως του επικοινωνιακού, η σύγκρουση με τους τοκογλύφους γιατί παίζουμε σε δικό τους γήπεδο με δικούς τους κανόνες και εξαρτόμαστε από αυτούς. Ακόμη και στην καλύτερη περίπτωση, που θα δεχόντουσαν κάτω από πιέσεις να ξαναδούν το θέμα της βιωσιμότητας του χρέους, το πολύ πολύ να μας έκαναν μια προσωρινή διευκόλυνση που με όποιο τρόπο θα είχε ως αποτέλεσμα την επιμήκυνση της σκλαβιάς μας και όχι την διαγραφή δηλαδή την ελπίδα ανάκτησης της ελευθερίας μας στο ορατό μέλλον. {Εδώ μπαίνει κατά τη γνώμη μου και ένα άλλο θέμα. Δεν είμαι καθόλου σίγουρος αν πρόκειται για μια κλασική σχέση δανειστή-δανειζόμενου με τα γνωστά καβγαδάκια ή αν πρόκειται για μια συνειδητή πολιτική φτωχοποίησης και αποικιοποίησης του Ευρωπαϊκού Νότου που εξυπηρετεί συγκεκριμένο πολιτικό σχεδιασμό για το μέλλον της Ευρωζώνης. Αλλά αυτό είναι ένα άλλο μεγάλο θέμα}
Αφού λοιπόν αποδεχτήκαμε την μοίρα μας πάμε στο δεύτερο ερώτημα.
Είναι Εθνικό το χρέος ή ταξικό;
Στην προηγούμενη περίοδο συγκυβέρνησης των ακροδεξιών (ΝΔ) και δεξιών (ΠΑΣΟΚ) είχαμε μια συνολική φορολογική επιβάρυνση 337% στους φτωχότερους και 9% στους πλουσιότερους. Αν λοιπόν το χρέος είναι Εθνικό και αν "είμαστε κάθε λέξη του συντάγματος", περιμένω από τον Αλέξη Τσίπρα να αποκαταστήσει αυτή την αδικία και ο κάθε πολίτης να πληρώνει ανάλογα με τη φοροδοτική του ικανότητα.
Αν πάλι το χρέος είναι ταξικό τότε περιμένω από τον Αλέξη Τσίπρα να τιμήσει την εμπιστοσύνη που του έδειξαν οι ψηφοφόροι του και τις ιδεολογικές του καταβολές όπως έκανε ο Σαμαράς τιμώντας τις δικές του αρχές και ιδεολογία.
Θα μου πείτε δεν είναι εύκολο να φορολογήσουμε τους πλούσιους. Θα βγάλουν τα λεφτά τους στο εξωτερικό. Θα κλείσουν τις επιχειρήσεις τους. Δεν θα επενδύουν.
Όλα αυτά είναι παραμύθια της νεοφιλελεύθερης προπαγάνδας. Στην πραγματικότητα ο μόνος λόγος που δεν φορολογούνται οι πλούσιοι είναι ότι επενδύουν μέρος των χρημάτων που γλιτώνουν από την φορολογία στους πολιτικούς και στα κόμματα. Με αυτόν τον τρόπο πετυχαίνουν όχι μόνο να φοροαπαλλάσσονται αλλά και να ελέγχουν το πολιτικό σκηνικό, πράγμα που τους είναι πολύ χρήσιμο όταν ψηφίζονται νόμοι που αφορούν τις επαγγελματικές τους δραστηριότητες.
Πάει λοιπόν το κράτος να φορολογήσει έναν πλούσιο. Τι κάνει ο πλούσιος; Βγάζει τα λεφτά του στο εξωτερικό και παριστάνει τον φτωχό. Μάλιστα κάποιοι το τερμάτισαν, έκαναν στο παρελθόν αίτηση για ΕΚΑΣ. Η λύση εδώ είναι τα στοχευμένα αντικειμενικά κριτήρια. Φορολογία στην περιουσία και στον τρόπο ζωής μέσα από τον έλεγχο των δαπανών. Σπίτια, πισίνες, υπηρετικό προσωπικό, αυτοκίνητα, σκάφη αναψυχής, λογαριασμοί ΔΕΚΟ κλπ κλπ τα πάντα όλα. Ξέσκισμα στη φορολογία χωρίς έλεος. Ή θα αναγκαστεί να πληρώσει φόρο ή θα σηκωθεί να φύγει στο εξωτερικό. Αν επιλέξει το δεύτερο, ένα παράσιτο λιγότερο. Αν επιλέξει να πληρώσει τον φόρο και να μείνει τότε το κράτος θα πρέπει να τον απαλλάξει μόνο στην περίπτωση που διατηρεί επιχείρηση εντός συνόρων η οποία και φορολογείται εντός συνόρων και απασχολεί εργαζόμενους. Με τον τρόπο αυτό θα δοθεί ένα κίνητρο και σε όσα λαμόγια έχουν βγάλει τα κλοπιμαία σε φορολογικούς παραδείσους του εξωτερικού, να τα επαναπατρίσουν επενδύοντας παραγωγικά στη χώρα τους. Αλλά όπως είπα για να είναι αποτελεσματικό ένα τέτοιο μέτρο χρειάζεται ξέσκισμα στη φορολογία χωρίς κανέναν ενδοιασμό. Και εννοείται ότι ο φοροελεγκτικός μηχανισμός του κράτους πρέπει να στραφεί προς αυτή την κατεύθυνση και να αφήσει τον τυροπιτά. Ο τυροπιτάς που φοροδιαφεύγει το κάνει για να επιβιώσει. Δεν πρόκειται το κράτος να εισπράξει τίποτα από αυτόν, αντιθέτως θα του πληρώνει και την παραμονή του στην φυλακή αν τον εξοντώσει.
Επίσης τα εύκολα οριζόντια μέτρα δεν πρέπει να είναι επιλογή μιας αριστερής κυβέρνησης. Ποιός πλήττεται στα αλήθεια από τις αυξήσεις στα ποτά και στα τσιγάρα; Ο πλούσιος; Τα οριζόντια μέτρα φανερώνουν αδυναμία, ανικανότητα ή ατολμία να εφαρμοστεί ένα δίκαιο φορολογικό σύστημα.
Είναι ο ΣΥΡΙΖΑ ένα άφθαρτο αριστερό δημοκρατικό κόμμα;
Αυτό είναι ένα ερώτημα που πιστεύω ότι είναι λίγο νωρίς για να απαντηθεί αλλά και που δεν θα αργήσει πολύ να απαντηθεί.
Προσωπικά δεν θα αισθανόμουν άνετα αν καθόμουν μέσα στο κοινοβούλιο δίπλα σε κάποιους ανθρώπους που θα έπρεπε να βρίσκονται στη φυλακή με πέντε φορές ισόβεια και δεν θα ανεχόμουν αυτοί οι δωσίλογοι εγκληματίες να με ελέγχουν για ένα ενδεχομένως ηθικό μικροπαράπτωμα μέλους της κυβέρνησης. Στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα. Προκειμένου να συγκαλύπτω έναν εγκληματία του κοινού ποινικού δικαίου που καλύπτεται πίσω από μια βουλευτική ασυλία που ο ίδιος θέσπισε για να προστατέψει τον εαυτό του και τους ομοίους του, μήπως θα ήταν καλύτερο να προσφύγω σε ένα δημοψήφισμα με στόχο την αλλαγή του συντάγματος; Γιατί μόνο ο λαός μπορεί να αλλάξει το σύνταγμα πριν το προκαθορισμένο σημείο της προβλεπόμενης αναθεώρησης. Μία αριστερή κυβέρνηση είναι αδιανόητο να φοβάται το δημοψήφισμα δηλαδή τον λαό.
Έχουμε επίσης, κατά γενική ομολογία, μια δικαιοσύνη για να το πω κομψά που δεν είναι αποτελεσματική. Και είναι αυτό το σημείο από το οποίο θα έπρεπε να έχει ξεκινήσει τις μεταρρυθμίσεις μια κυβέρνηση που ισχυρίζεται ότι διαφέρει από τις προηγούμενες και φιλοδοξεί να φέρει την αλλαγή και την κάθαρση στη χώρα. Δεν πρέπει να παραβλέπουμε ότι χωρίς την ανοχή της δικαιοσύνης οι προηγούμενοι δεν θα μπορούσαν να εγκληματίσουν σε βάρος της πατρίδας και του λαού τους. Όσο σάπιοι είναι οι προηγούμενοι άλλο τόσο είναι και η δικαιοσύνη που έφτιαξαν. Για να το πω πάλι κομψά έχουμε μια δικαιοσύνη, ένα σύστημα μέσων μαζικής ενημέρωσης και ένα τραπεζικό σύστημα που απολαμβάνει της στήριξης των τοκογλύφων. Ή αλλιώς οι δικοί μας θεσμοί ελέγχονται από τους θεσμούς των τοκογλύφων. Και δυστυχώς δεν βλέπω κάποια πρόθεση για ριζοσπαστικές πρωτοβουλίες και αλλαγές προς την κατεύθυνση ανάκτησης της λαϊκής κυριαρχίας. Και είναι αυτό το μόνο όπλο που μπορεί να δώσει δύναμη στη σημερινή κυβέρνηση να προχωρήσει στην κάθαρση και να θωρακίσει τη δημοκρατία.
Οι εχθροί είναι εντός των τειχών.
Αναμένουμε υπομονετικά...
