Απαιτείται ιδιαίτερη πολιτική ανάλυση για να ερμηνευθεί το φαινόμενο της καθεστωτικής και συχνότατα επιδοτούμενης ενσωμάτωσης των παλιών, ηρωικών «αριστεριστών», πάντα βεβαίως με αναρτημένες τις «αγωνιστικές» σημαίες του αντιεθνικισμού, του αντιρατσισμού, της πολυπολιτισμικότητας, των δικαιωμάτων των «ιδιαιτεροτήτων» κ.λπ… Αυτοί οι πάλαι ποτέ «αδιάλλακτοι» κατά του καπιταλισμού και κάθε εξουσίας, σήμερα ποζάρουν σε κυβερνητικά έδρανα μιας «αριστερής» κυβερνητικής ΑΠΑΤΗΣ, η οποία ξεπερνάει σε δολιότητα και μοχθηρία και τις δεξιές κυβερνήσεις…
Αυτοί οι πάλαι ποτέ υστερικοί της σοσιαλιστικής επανάστασης, σήμερα έχουν μεταλλαχτεί σε υστερικά ανδρείκελα των νέων αποικιοκρατών…
Ο Δρίτσας και η Τασία Χριστοδουλοπούλου είναι από τις πλέον χαρακτηριστικές περιπτώσεις: Στέλεχος της ΟΣΕ (Οργάνωση Σοσιαλιστική Επανάσταση) ο πρώτος και της «Κ.Ο Μαχητής» η δεύτερη, στα παλιά …ηρωικά χρόνια!
Όλη η μίζερη πολιτική τους αθλιότητα και ο δόλιος κυνισμός τους απαστράπτει στην προσπάθεια να υψώσουν τον αυτό-εξευτελισμό τους σε «ηρωική» πράξη για «να κρατηθεί ανοιχτός ο δρόμος για μια μάχη που δεν πρέπει να ρίξουμε τις ασπίδες και πρέπει να συνεχίσουμε να τη δίνουμε»!!!
Διαβάστε την αυθάδεια της δόλιας αντιστροφής των εννοιών του Δρίτσα:
«Σε αυτή την κρίσιμη στιγμή, κάποιοι επέλεξαν να μείνουν πιστοί στις προγραμματικές τους δεσμεύσεις και να συνεχίσουν να δίνουν τη μάχη, κάποιοι άλλοι- σε αυτούς ανήκω κι εγώ- επέλεξαν με βάση τη σκληρή πραγματικότητα και τους κινδύνους που υπήρχαν, να δεχθούν ακόμη και την προσωπική αυτοακύρωση μιας διαδρομής 50 ετών για χάρη ενός πολύ πιο αναγκαίου στόχου αυτής της περιόδου να κρατηθεί ανοιχτός ο δρόμος για μια μάχη που δεν πρέπει να ρίξουμε τις ασπίδες και πρέπει να συνεχίσουμε να τη δίνουμε»
Αυτό-ακυρώνται για να παραμείνει στη μάχη της σωτηρίας της Ελλάδας!!!
Άλλος σωτήρας με την κουτοπονηριά του «αριστερού» προνομίου: Αυτού που δεν διαθέτουν οι δεξιοί.
Ο Δρίτσας το παίζει σωτήρας, ενώ εκτελεί τα μνημόνια των μαφιόζων του χρήματος και του 4ου Ράιχ, με τη δολιότητα του «αριστερού» αγωνιστή, με τη δολιότητα της εμπορίας των αγώνων, με τη δολιότητα του θυσιαζόμενου (αυτό-ακύρωση) για να μείνει «ανοικτός ο δρόμος του αγώνα»: Τέτοιο ασύστολο και κυνικό δούλεμα…
Φυσικά σε κάθε δούλεμα και πολιτική υποκρισία, και σε κάθε είδος πολιτικού εμπορίου (ιδιαίτερα των «αριστερών» σφετεριστών) κυριαρχεί το ψεύδος.
Για ποια 50 χρόνια αγώνων μας μιλάει ο Δρίτσας; Γι τα χρόνια που αγωνιζόταν, μέσα από τις γραμμές του ΣΥΡΙΖΑ (ενός κόμματος που και η ίδια η έννοια του επαναστατικού αγώνα προκαλεί αλλεργία), για να αναρριχηθεί στο καπιταλιστικό κοινοβούλιο και στην κυβέρνηση των νέων αποικιοκρατών;
Ο «Αγώνας» για αυτούς τους κυρίους είναι ακριβώς αυτή η καθεστωτική «αναρρίχηση», μέσω του σφετερισμού των αγωνιστικών παραδόσεων και εννοιών και συχνά μέσω …κατακτήσεων των «ιμάντων» της καθεστωτικής ενσωμάτωσης: ΜΚΟ και ποικίλες μορφές επιδοτήσεων…
Ο Αγώνας γι αυτούς τους κυρίους είναι οι λεονταρισμοί στα λόγια η ΥΠΟΤΑΓΗ και ο χαμαιλεοντισμός στην ΠΡΑΞΗ.
resaltomag.blogspot.gr
